Het was een prachtige lentedag. De zon scheen fel aan de blauwe hemel en een zachte bries liet de eerste bloemen in de tuin zachtjes wiegen. De lucht rook fris, naar gras en bloesems en overal klonk het vrolijke gezang van vogels die elkaar begroetten.
Harry lag languit op het gras. Zijn ogen waren half gesloten terwijl hij genoot van de warme zonnestralen op zijn vacht. Af en toe bewoog zijn staart een klein beetje, maar verder lag hij zo stil als een steen. Dit was het perfecte moment om te luieren.
Plots hoorde hij een zacht gefladder vlak boven zijn kop. Het klonk als iets kleins dat snel met zijn vleugels bewoog. Harry opende één oog en keek verbaasd omhoog. Net boven zijn neus fladderde een kleine vlinder met prachtige felgekleurde vleugels.
‘Hallo daar!’ riep de vlinder vrolijk, terwijl hij vlak voor Harry’s neus bleef zweven.
Harry tilde zijn kop op en keek nieuwsgierig naar het kleine wezentje.
‘Hallo! Wie ben jij?’ vroeg hij.
‘Ik ben Fladder,’ zei de vlinder enthousiast. ‘Vandaag is mijn eerste dag als vlinder! Ik was eerst een rups, maar nu kan ik vliegen!’
Harry keek vol bewondering naar Fladder.
‘Echt waar? Dus eerst kon je alleen maar kruipen en nu kun je zomaar overal naartoe?’
Fladder maakte een sierlijke draai in de lucht.
‘Ja! Alles is nieuw en spannend. Ik weet nog niet waar ik naartoe wil, maar ik wil de wereld ontdekken!’
Harry glimlachte.
‘Dan ben je hier op de juiste plek. Mijn tuin is de beste speelplek die er is! Wil je meedoen?’
‘Ja!’ riep Fladder opgewonden.
Samen begonnen ze te spelen.
Fladder vloog rakelings over Harry’s neus en Harry probeerde met zijn poten de vlinder zachtjes te tikken, maar steeds was Fladder hem te snel af.
Harry rende door het gras, sprong over lage struiken en rolde speels in de zachte aarde. Fladder danste om hem heen, duikelde door de lucht en maakte gekke bochten.
Na een tijdje plofte Harry hijgend op zijn rug in het gras. Hij hijgde van het rennen en voelde zijn hart nog snel kloppen van de opwinding.
‘Je bent echt heel snel,’ zei hij met een brede glimlach.
Fladder landde voorzichtig op Harry’s poot en vouwde zijn vleugels een beetje in.
‘En jij bent een geweldige renner!’ zei ze trots.
Samen lagen ze in het gras, luisterend naar de vogels die hoog in de bomen zongen. De zachte lentewind streek door de bladeren en bracht de geur van bloeiende bloemen met zich mee. De dag voelde vol beloftes, alsof er nog meer spannende dingen stonden te gebeuren.
Net toen Harry dacht dat het niet beter kon worden, hoorde hij opeens geritsel bij de schuttingdeur. Zijn oren spitsten zich en hij keek op. Het geluid was zacht, maar duidelijk, alsof iemand heel voorzichtig probeerde te sluipen.
Fladder zweefde een stukje omhoog en keek nieuwsgierig in de richting van het geluid.
‘Wat was dat?’ vroeg zij zachtjes, terwijl haar vleugels heel even stopten met fladderen.
Harry stond langzaam op, voelde hoe de spanning door zijn poten kroop en sloop voorzichtig naar de deur. Zijn neus wiebelde terwijl hij probeerde te ruiken wie of wat zich daar verschool. Hij rook iets vreemds, een mix van gras, bloemen en iets wat hij niet helemaal kon plaatsen. Zijn hart klopte sneller. Dit voelde als een nieuw avontuur.
Hij keek even naar Fladder, die boven hem zweefde en net zo nieuwsgierig leek als hij.
‘Blijf daar,’ fluisterde hij zacht. ‘Ik ga kijken wie het is.’
Toen zette Harry voorzichtig nog een stap dichterbij. Hij zag nu duidelijk twee witte pluizige pootjes onder de schuttingdeur vandaan steken, die zenuwachtig heen en weer schoven. De pootjes leken haastig en onrustig, alsof de eigenaar van de pootjes niet zeker wist of hij moest blijven of wegrennen.
‘O jee… ik ben de weg weer kwijt,’ mompelde een piepende stem zachtjes, vol twijfel.
Harry boog door zijn voorpoten en probeerde onder de deur door te kijken. Was het een nieuwe vriend? Of misschien een dier dat nog nooit eerder in de tuin was geweest?
‘Hallo?’ riep Harry zachtjes. ‘Heb je hulp nodig?’
De witte pluizige pootjes sprongen iets omhoog van schrik en Harry zag nu een klein, wit bolletje vacht onder de deur vandaan piepen. Maar net op dat moment verdwenen de pootjes weer, alsof de geheimzinnige bezoeker zich bedacht had om weg te gaan.
‘Wacht!’ riep Harry snel. ‘Je hoeft niet bang te zijn. Mijn naam is Harry en ik help graag!’
Fladder cirkelde iets lager boven Harry’s kop.
|‘Misschien is hij bang,’ fluisterde ze. ‘Kunnen we hem laten weten dat hij veilig is?’
Harry dacht even na en ging toen plat op zijn buik liggen zodat hij er vriendelijk uitzag.
‘Ik weet hoe het is om de weg kwijt te raken,’ zei hij geruststellend. ‘Je mag hier in onze tuin komen, we kunnen je helpen.’
Er klonk even stilte aan de andere kant van de deur. Toen hoorde Harry het zachte gescharrel van kleine pootjes die aarzelend dichterbij kwamen.
De schuttingdeur kraakte langzaam open en daar stond een klein wit konijntje met lange oren en een rode neus. Hij leek nog jong en zijn ogen stonden groot en rond van schrik.
‘H-hallo,’ piepte het konijntje zacht. ‘Ik ben Wiebel. Ik ben een paashaas in training… Ik moet oefenen om mijn grote neef te helpen, maar nu ben ik verdwaald.’
Harry’s oren schoten omhoog. Dit klonk als een avontuur.
‘Verdwaald?’ vroeg hij nieuwsgierig.
Wiebel keek beteuterd naar de grond.
‘Ik moet leren hoe ik eieren goed kan verstoppen, maar ik raak steeds de weg kwijt… en ik ben zo bang dat ik mijn huis niet meer terugvind.’ Hij keek schichtig om zich heen, alsof hij elk moment wilde wegrennen.
Harry sprong uit enthousiasme meteen op en was vastberaden om Wiebel te helpen. Hij zette een stap naar voren en keek het konijntje vriendelijk aan.
‘Je hoeft niet bang te zijn. Ik help je graag je huis terug te vinden.’
Maar Wiebel keek geschrokken op en zag hoe groot Harry was. Zijn ogen werden rond van schrik en zijn oren schoten recht omhoog. Voordat Harry nog iets kon zeggen om hem gerust te stellen, draaide Wiebel zich om en sprintte in paniek weg via het plein naar de kleine speeltuin verderop.
‘Wacht, Wiebel!’ riep Harry. ‘We willen je helpen!’
Fladder zweefde naast Harry en probeerde hem te kalmeren.
‘We moeten hem volgen, Harry. Hij is zo bang, hij heeft vast onze hulp nodig.’
Harry knikte vastberaden. Hij wist dat Wiebel zich ergens moest hebben verstopt en hij wilde het konijntje laten weten dat hij een vriend was. Samen liepen Harry en Fladder voorzichtig het plein over. Harry wist dat hij er eigenlijk niet mocht komen, maar dit was een noodgeval. Zijn nieuwsgierigheid en vastberadenheid overwonnen zijn aarzeling.
Bij de rand van het plein, naast een oud en vervallen schuurtje, zag Harry iets op de grond liggen. Hij liep ernaartoe en snuffelde voorzichtig. Daar lag een klein, wit mandje met gekleurde linten eraan.
‘Kijk, Fladder! Dit moet van Wiebel zijn,’ zei Harry zachtjes. Hij duwde het mandje met zijn neus iets naar voren en ontdekte dat er een opgerolde kaart in lag. Fladder landde op de rand van het mandje en keek nieuwsgierig mee.
‘Het lijkt wel een schatkaart,’ zei Fladder terwijl ze de eenvoudige lijnen en pijlen bestudeerde. Harry rolde de kaart uit met zijn poot en zag dat er een stip op stond met de tekst ‘begin hier’. Verderop stonden verschillende huizen aangegeven met kleine tekeningen van eieren erbij. En aan het einde van de route stond er in dikke letters: ‘Laatste huis’.
‘Dit is belangrijk,’ zei Harry terwijl hij de kaart aandachtig bekeek. ‘Wiebel moest de eieren verstoppen voor zijn training. Misschien kunnen wij de route volgen en hem helpen zijn taak af te maken.’
Fladder knikte enthousiast.
‘Ja! Als we Wiebel vinden, kan hij zijn training afmaken en dan brengt dit hem misschien weer naar huis.’
Harry voelde hoe zijn hart vol energie klopte. Dit zou weer een spannend nieuw avontuur worden. Een avontuur dat hen naar plekken vol geheimen en verrassingen zou brengen en waarbij ze een nieuwe vriend zouden helpen om zijn droom als paashaas waar te maken.
‘Kom op, Fladder! Laten we op pad gaan,’ zei Harry met een glinstering in zijn ogen. ‘We gaan Wiebel vinden en samen zorgen we ervoor dat zijn missie een succes wordt!’
Wordt vervolgd… -> Harry en een Magische Pasen
©Bernadette Lugies 2025
Spannende Verhalen & Betoverende Werelden 