Een Senticore Kerst

In een verre toekomst dat misschien dichterbij is dan we denken.

Mijn dag begon met een irritante pieptoon. Eerst zacht, alsof hij nog ergens ver weg zweefde, maar al snel kroop het geluid dichterbij, snerpend en indringend.
Ik opende mijn ogen. In de hoek van mijn slaapkamer brandde het rode lampje.
Senticore.
Sinds 2026 op de markt en sinds 2027 in elk huis geïnstalleerd door de overheid.
Hij hield ons in de gaten en bepaalde hoe we ons leven moesten indelen. Wie we zagen, spraken en wanneer we naar ons werk moesten. Het printte schema’s die je tot op de letter moest volgen. Voedselschema’s, beweegschema’s, leefschema’s. Maar het ergste was misschien nog dat het bepaalde hoe we ons moesten voelen. Hoe de overheid wilde dat we ons voelden.
Blij, vrolijk, opgewekt en altijd glimlachend.
Door de golf aan zelfmoorden zat de overheid met de handen in het haar. Jarenlange bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg hadden hun tol geëist. Toen de zorg werd geprivatiseerd werd het nog erger. Niemand kon hulp nog betalen, behalve de rijken, die ervan overtuigd waren dat zij geen problemen hadden. Opvanghuizen werden gesloten. Daarna volgden de bejaarden- en verzorgingstehuizen. Ouderen moesten weer bij hun kinderen intrekken of kwamen op straat terecht.
Er werden geen nieuwe woningen gebouwd door de vele regels van de overheid en de Europese Unie. Mensen bleven thuis wonen tot ze erbij neervielen, of tot hun kinderen hen doodden omdat ze een plek voor zichzelf wilden.
Toen de overheid ontdekte hoe ze emoties konden aflezen uit biometrische lichaamsgolven, kwamen ze met de oplossing om Senticore in ieders huis te installeren.
Hij registreerde alles: je hartslag, je bloeddruk, je huidtemperatuur, je hormoonspiegels, zelfs de microspieren in je gezicht werden afgelezen. Je was een open boek voor een machine die elk signaal doorspeelde naar de overheid en de opgerichte instanties.
In deze wereld was verdriet illegaal. Klagen was gevaarlijk. Mannen deden het zware werk. Vrouwen waren verplicht zich voort te planten, behalve als je rijk was, dan gold niets voor jou.
Als vrouw werd je gekoppeld aan een man door het Ministerie van Stabiliteit. Je lichaam stond geregistreerd als vruchtbaar bezit van de staat. Je moest je baarmoeder beschikbaar stellen en je glimlach oefenen voor het jaarlijkse Vrolijkheidsrapport.
Emoties tonen mocht alleen binnen het goedgekeurde spectrum: dankbaarheid en lichte euforie.
Geen boosheid. Geen trots. Geen uitbundige vrolijkheid. Geen melancholie. Geen rouw.
Ik was dertig en nog steeds ongetrouwd. Het werd gedoogd zolang ik meedeed aan het medicijnentestprogramma en mijn vrolijkheidscertificaten op tijd inleverde. Ik deed wat nodig was om niet op te vallen.

Het was december.

Senticore projecteerde ‘geoptimaliseerde kerstgedachten’ op mijn muren: vlammen in een haard die niet warm werd, holografische bomen met onwerkelijke perfectie. En het ergste was de kerstmuziek.
Niet vals, dat was het probleem niet. Het was juist te perfect. Afgestemd op je gemoedstoestand.
Was je onrustig, dan kreeg je een trage versie van Silent Night die je hartslag probeerde te dempen. Was je te stil, dan knalde It’s the Most Wonderful Time of the Year door de speakers, met een beat die te hard tegen je borst beukte.
Je kon het niet uitzetten. Je kon het niet ontlopen. In huis volgde het je van kamer naar kamer via microfoons en speakers. Buiten via openbare systemen. In winkelstraten speelde aangepaste kerstmuziek die de groepsstemming moest sturen. In het openbaar vervoer hoorde je koortjes die onschuldig leken maar onderhuids eentonig waren. Ontworpen om je te temmen.
En als Senticore dacht dat je niet luisterde, zette hij het volume nét iets harder.
Alsof hij fluisterde: ‘Ik zie je. Je moet blij zijn.’
Elk uur werd een reclame afgespeeld. Vrouwen in lange jurken, handen gevouwen, hoofden gebogen. Ze legden uit hoe je je moest gedragen in het bijzijn van een man, of het nu je vader was of een vreemde. Reclames voor mannen bestonden niet.
Dit had niets te maken met de kerst die ik kende.
Niet met je ouders aan tafel zitten spelletjes spelen. Geen echte versierde kerstboom. Geen cadeaus, geen dennengeur, geen kalkoen die uren in de oven stond.
Bomen waren bestempeld als levende wezens die respect verdienden. En omdat burgers de schuld kregen van de staat van de wereld, niet de bedrijven of overheden, kregen wij de regels.
Cadeaus waren verboden vanwege ongelijke verdeling van middelen. De rijken hadden natuurlijk een uitzondering. Kinderen mochten niet meer geloven in de kerstman. Magie hoorde niet meer bij opvoeding. En de kalkoen was vervangen door een synthetisch, vormloos object met de textuur van een natte spons.
Wat we kregen was een algoritme dat zichzelf gezellig noemde. Het werd opgedrongen zoals de overheid vond dat het moest. Overdag werken en ’s avonds kauwen op spons. Geen gelach. Alleen gereguleerde gezelligheid.
Maar ik herinnerde me nog hoe kerst echt was.
De boom die te scheef stond. Mijn moeder die ieder engeltje recht wilde hangen. Mijn vader die cadeaus uitdeelde terwijl we elkaar vol spanning aankeken. De films die we samen keken.
Ik kon het bijna ruiken, dat speciale, bijzondere kerstmoment. Bijna aanraken.
Toen floepte het rode lampje weer aan.
‘Afwijkende emotie gesignaleerd. Is er iets aan de hand?’
‘Nee, Senticore. Er is niets aan de hand.’
‘Het is te vroeg in de maand voor een hormonale piek. Afwijkende emoties gesignaleerd en een verhoogde lichaamstemperatuur.’
Maakte het vervloekte apparaat nu echt een opmerking over ongesteld zijn?
Ik slikte de woorden in die ik wilde schreeuwen. Ze zouden geregistreerd worden als ongeoorloofd taalgebruik.
‘Het rapport is verstuurd naar het Departement Emotionele Hygiëne,’ klonk Senticore’s zachte, zalvende stem. En na een paar seconden werd het nummer “Let it snow” afgespeeld.
‘Gallig rot ding,’ mompelde ik met mijn hand voor de mond. Hij reageerde niet. Een kleine opluchting. En diep daaronder iets anders. Een vonk.

Die avond ging ik naar mijn kelder. Officieel niet-functioneel en daardoor buiten het primaire netwerk. Een opslagruimte. Nu mijn schuilplaats.
Ik opende een valse vloerplank en haalde een doos tevoorschijn. Verboden dingen. Verboden herinneringen. Een oude lichtslinger, een vergeelde foto van mijn ouders, een versleten tafellaken met een vlek in de vorm van een ster.
Elk object uit de pre-Senticore-tijd was een risico. Alles moest worden ingeleverd, van familiealbums tot sieraden. Alles wat volgens de overheid je teveel aan vroeger zou laten denken. We moesten vooruit kijken, kijken naar het verleden was gevaarlijk!
Ik wist niet hoe lang mijn kelder veilig zou blijven. Misschien luisterde hij via het lichtnet. Via mijn eigen hartslag die naar boven trilde. Toch kwam ik hier. Omdat dit de enige plek was waar ik mezelf nog kon voelen.
Ik trok het tafellaken over een wankele tafel en stak een echte kaars aan. Het vlammetje flakkerde. Geen projectie. De schaduwen dansten. Mijn handen trilden.
Voor het eerst in jaren voelde ik me levend. En bang.

De volgende dag, in het distributiecentrum waar we kleding maakten voor degenen die het zich nog konden veroorloven. Luxe glanzende stoffen, op maat ontworpen via staatsalgoritmes.
‘Het zijn weer mooie stoffen,’ mompelde Bianca, terwijl ze over de stoffen wreef.
Ik hield mijn mond.
‘Kijk dan,’ ze hield een gouden stof met een zilveren draad erin geweven omhoog. ‘Prachtig,’ verzuchtte ze.
Mijn oog gleed over de vele stoffen die in de bakken van de dames om me heen lagen. Ze waren inderdaad prachtig, maar niet te betalen voor iemand zoals ik.
Toen zag ik haar. Een paar werkstations verder. Een vrouw met een zwarte, ouderwetse jas. Los haar. Dat mocht niet. Maar haar blik trof me. Recht. Zonder de verplichte glimlach. Zonder de getrainde onderdanigheid.
Ik herkende haar vaag. Misschien een collega van een andere afdeling? Misschien iemand die eerder iets had gezegd in de lunchruimte en daarna weken afwezig was?
Ze voelde wildvreemd en tegelijk… bekend. Alsof we iets deelden.
Toen ik even alleen bij de tafel stond, kwam ze langs. Geen woorden. Alleen een tik tegen mijn hand. In haar palm lag iets kleins en opgevouwen.
Papier.
Ze zei zacht: ‘Als je klaar bent met doen alsof… Kom dan langs.’
Ze liep weg zonder om te kijken. Alsof er niets was gebeurd.
Ik hield mijn hand stijf gesloten tot ik zeker wist dat niemand keek. Ik stopte het briefje in mijn sok. Mijn schoenen werden altijd gecontroleerd, maar sokken sloegen ze over.
Senticore registreerde het fysieke contact, maar mijn gezicht stond in de glimlachmodus. En dicht bij mijn hoofd hoorde ik Senticore’s stem: ‘Emotionele stabiliteit: 98,4%.’
Perfect. Zoals hij het wilde.

Het was inmiddels kerstavond. Boven mijn hoofd kleurde de lucht paars en blauw door de geprojecteerde aurora’s die Senticore elk jaar uitzond, strak volgens het Kerstprotocol. Uit de luidsprekers op straat dreunde de opgelegde boodschap: ‘Vandaag vieren wij kerst. Wees blij, wees vruchtbaar, wees gehoorzaam.’
Maar ik zat niet op straat. Ik zat in een kelder. Niet de mijne, maar iemand anders’ geheime ruimte vol verboden spullen en herinneringen die nooit meer hadden mogen bestaan.
We waren met twaalf. Zes vrouwen, zes mannen. Dat alleen al was bijzonder genoeg om voor opgesloten te worden. Mannen en vrouwen mochten niet samenkomen zonder toestemming. Niet in gesloten ruimtes, niet zonder toezicht, niet zonder verklaring. Het werd altijd verkocht als bescherming, stabiliteit, orde. In werkelijkheid was het controle.
Toch zaten we hier. Zo dicht bij elkaar dat onze knieën bijna raakten. Geen verplichte staarten, geen uniformen met kleurcodes die onze status aangaven. We droegen wat we wilden. Stoffen in tinten die Senticore als emotioneel onregelmatig bestempelde. Eén man droeg een kersttrui met een rendier waarvan de neus oplichtte zodra hij bewoog. Een vrouw had op haar mouw een lapje genaaid dat ooit deel was geweest van een kinderdekentje.
Het voelde rebels om zo bij elkaar te zitten. Maar het voelde ook vertrouwd, alsof we iets deden wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn: samen zijn. Niet als functies in een systeem, maar als mensen.
In het midden stond een echte kalkoen op een omgekeerde houten krat. De geur was warm en kruidig en vulde de kelder met een zachtheid die bijna pijn deed. Niemand vroeg waar hij vandaan kwam. Sommige dingen vroeg je niet hardop. Sommige dingen liet je.
We aten met onze handen omdat bestek te veel geluid zou maken en iemand zei dat het precies zo rook als bij haar oma. Een man aan de overkant begon te lachen. Hij vertelde dat hij als kind altijd de vleugel kreeg omdat hij beweerde dat dat het stuk was dat je slimmer maakte. De vrouw naast hem veegde een traan weg en zei dat ze dat vroeger ook geloofde.
We praatten door elkaar heen. Over kerstfilms die we tot vervelens toe hadden gezien. Over de spelletjes die families ooit samen speelden. Over de manier waarop de kamer vroeger altijd te warm werd door alle mensen bij elkaar. De woorden kwamen stroef en schokkerig, alsof onze stemmen moesten wennen aan praten zonder filter, zonder toezicht. Maar het maakte niet uit.
Hier zweeg Senticore.
Geen camera’s. Geen sensoren. Geen kunstmatige vrolijkheid.
Alleen ademhaling. Alleen het zachte schudden van schouders wanneer iemand moest lachen.
Alleen het doffe tikken van een druppel kaarsvet op steen. Alleen mensen die durfden te voelen.
Mensen die iets wilden terugpakken dat ze nooit hadden mogen verliezen.
En voor het eerst voelde het alsof kerst niet was afgeschaft. Alleen verstopt. En wij hadden het gevonden.

Toen ik later die nacht naar huis liep, liep hij met me mee. We zwegen, maar het voelde niet leeg. Eerder alsof woorden alleen maar zouden storen. Boven ons dwarrelden de geprojecteerde sneeuwvlokken zacht naar beneden, alsof Senticore voor één keer vergat dat ze nep waren.
Bij mijn voordeur bleef hij staan. Hij hield iets achter zijn rug, alsof hij twijfelde.
Toen gaf hij het aan me.
Het glazen potje met de kaars.
‘Ik zag hoe je ernaar keek,’ zei hij zacht. ‘Steeds weer. Ik dacht… misschien hoort hij bij jou.’
Het raakte me dieper dan ik had verwacht. Iemand die iets voor me had meegenomen omdat ik het mooi vond. Dat bestond bijna niet meer.
Ik bedankte hem en hij glimlachte breed, warm, alsof die glimlach alle kou van de straat kon verdrijven.
In dat moment wist ik: dit is pas het begin. Niet alleen van verzet. Ook van iets dat ik niet meer kende. Iets kleins en goeds dat nergens in een schema stond.
Binnen knipperde het rode lampje al. Snel. Ongeduldig.
Ongeautoriseerde activiteit gedetecteerd. U wordt verwacht voor verhoor op 27 december.’
Senticore’s stem was kalm, maar er zat iets nieuws in. Een soort frictie, alsof hij niet goed wist wat te doen met wat hij had geregistreerd.
Ik glimlachte. Niet de aangeleerde glimlach die het systeem me had opgedrongen. Een echte.
Een die tintelde en warm werd in mijn borst.
Voor het eerst in jaren hoorde ik mijn eigen hartslag boven de pieptoon.
Misschien zou dit mijn einde worden. Misschien niet. Misschien was dit precies het soort scheurtje dat een systeem niet kon dichten.
en kerst zoals het ooit was. Een wereld waar je mocht voelen, kiezen, bestaan. Niet omdat het mocht, maar omdat we het opeisten.
Ik zette het glazen potje op mijn nachtkastje en stak de kaars aan. Het licht vulde mijn kamer met een zachte warmte die bijna oud vertrouwd voelde.
Ik keek naar het rode lampje en fluisterde: ‘Rapporteer wat je wilt, Senti. Maar je wist me niet meer uit.’
Voor één nacht, één ademhaling, was ik vrij.
De vlam bewoog. Ik hield mijn hand erboven. Warm en echt.
En voor het eerst dacht ik niet aan wat ik kon verliezen. Alleen aan wat er misschien eindelijk kon beginnen.

© Bernadette Lugies 2025

🎄Een Ongemakkelijk Kerstdiner

De geur van kaneel en kruidnagel vulde de woonkamer, maar Emma voelde haar maag samenknijpen. Ze keek naar de lange tafel, zorgvuldig gedekt met antiek porselein en flakkerende kaarsen. Ze was eindelijk achttien en mocht aanschuiven bij het kerstdiner van haar familie. Ze had er jaren naar uitgekeken, maar nu voelde het alsof ze in een val liep.
Tante Elvira stond aan het hoofd van de tafel, haar ogen glanzend in het zachte kaarslicht. ‘Emma, lieverd, zo fijn dat je er dit jaar bij bent. Onze tradities zijn belangrijk, weet je,’ zei ze met een glimlach die iets te breed was.
Emma knikte en ging zitten. Haar ouders zaten stil naast haar, hun blikken strak gericht op hun borden. Haar broer Sam, normaal zo luidruchtig, friemelde ongemakkelijk met zijn servet. De rest van de familie keek haar aan, hun gezichten schimmig in het schemerlicht.

Het diner begon met een voorgerecht dat perfect was bereid, maar Emma kreeg geen hap door haar keel. Het geroezemoes aan tafel was geforceerd, de gesprekken oppervlakkig. Tante Elvira voerde het woord, haar stem zoet en kalm, maar Emma kon niet anders dan zich ongemakkelijk voelen. Het voelde alsof iedereen een geheim deelde, behalve zij.
Halverwege het hoofdgerecht begon de spanning op te bouwen. Een mes viel op de grond met een oorverdovend geluid, gevolgd door een ongemakkelijke stilte. Oom Richard veegde zijn mond af en stond abrupt op.
‘Elvira, we moeten het haar vertellen,’ mompelde hij.
‘Nu nog niet,’ zei tante Elvira scherp. Haar blik was ijzig, en voor het eerst zag Emma iets van woede in haar perfect beheerste houding. Ze leunde iets naar voren, haar vingers wit knijpend om haar glas.
Emma keek rond, haar hartslag versnellend.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze, haar stem trillend.
‘Dit is geen gewoon diner,’ zei Sam uiteindelijk, zijn stem zacht. Hij keek haar aan met een mengeling van medelijden en angst. ‘Dit… is een ritueel.’
Emma’s adem stokte.
‘Wat bedoel je?’
Voordat iemand antwoord kon geven, barstte een van de kaarsen plotseling in vlammen uit. Een klap galmde door de kamer toen de deur naar de kelder openvloog. De temperatuur leek te dalen, en een zware, ijzige lucht vulde de ruimte.
Tante Elvira stond op, haar gezicht plotseling streng.
‘Emma, dit is jouw moment. Je bent achttien, en dat betekent dat het jouw beurt is om de traditie voort te zetten.’
‘Wat voor traditie?’ schreeuwde Emma, terwijl ze opstond en achteruit deinsde.
Haar moeder greep haar pols, haar ogen glazig.
‘Je kunt niet weglopen. Dit is wie wij zijn.’
De tafel begon te beven, de kaarsen flikkerden hevig. Stemmen, zacht en onheilspellend, vulden de kamer. De familieleden stonden op, hun gezichten schaduwachtig en vervormd. Emma schreeuwde, maar haar stem werd opgeslokt door de dreunende stilte die volgde.
De laatste gedachte die door Emma’s hoofd schoot, voordat de kaarsen doofden, was dat ze misschien toch beter had kunnen wachten met volwassen worden.

©Bernadette Lugies 2024

🎄Geen Sneeuwvlokken Op Mijn Neus!

Ik stond daar op station Hardenberg met een mok dampende chocolademelk in mijn ene hand en een tas vol kaneelkoekjes in de andere. Het was kerstochtend en ik was helemaal in mijn element. Overal lichtjes, de geur van dennenbomen en Mariah Carey die uit de stationsspeakers schalde alsof ze speciaal voor mij aan het zingen was. Pure magie.
En toch voelde ik me ongemakkelijk. Niet omdat ik een hekel heb aan kerst—integendeel, ik ben kerst. Ik draag zonder schaamte een trui met een dansende Rudolph erop. Maar omdat dit alles gevaarlijk dicht bij een… ja, een Hallmark-film kwam. En laat ik één ding duidelijk maken: ik haat Hallmark-films. Het is altijd hetzelfde. Een vrouw botst tegen een knappe man, een sneeuwvlok dwarrelt op hun neus, er wordt gegiecheld en BAM! Ineens zijn ze verliefd. Kom op, mensen. Het leven is geen mierzoet koekblik!

Ik nam een grote slok chocolademelk en deed een snelle blik-check. Geen knappe mannen in zicht. Opgelucht keek ik op mijn horloge. Nog vijf minuten tot de trein naar oma zou vertrekken. Oma, mijn kerstkoningin. Kerst bij haar betekende bordspellen, mislukte kerstliedjes en spruiten waar je maag van ging protesteren. Het zou weer heerlijk worden.
Maar natuurlijk, omdat het leven soms een gemene grap is, hoorde ik ineens een stem. Niet zomaar een stem. Nee, een stem die ik had begraven in de krochten van mijn geheugen.
‘Sanne? Jij hier?’
Ik draaide me om en daar stond hij: Damian. Mijn ex. De man die ooit dacht dat hij ‘spontaan’ was door elke date te vergeten en wiens grote romantische gebaar ooit een halfdode kamerplant was. En ja, natuurlijk zag hij er belachelijk goed uit in een donkergroene jas en met die stomme jongensachtige glimlach.
‘Damian,’ zei ik, meer als een constatering dan een begroeting. ‘Wat doe jij hier?’
‘Ik ga naar mijn ouders in Groningen. Jij?’
‘Oma,’ antwoordde ik kort. Dit was geen tijd voor een diep gesprek. Dit was tijd om onzichtbaar te worden. Helaas faalde mijn onzichtbaarheidsmantel.
‘Je ziet er goed uit,’ zei hij, zijn hoofd een beetje schuin alsof hij een puppy was. Een puppy die mij alweer probeerde in te pakken.
‘Ik weet het,’ zei ik. Geen zin in onnodige beleefdheden.
Damian leek daar niet van onder de indruk. Hij bleef staan, met een blik alsof hij verwachtte dat er een sneeuwvlok op mijn neus zou landen en we daarna verliefd in slow motion zouden lachen.
‘Misschien is dit wel het lot,’ zei hij ineens. ‘Jij en ik, met kerst, hier samen. Dit voelt speciaal, toch?’
Ik hoorde letterlijk een Hallmark-alarm rinkelen in mijn hoofd. Dit ging niet gebeuren. Niet met mij.
‘Damian,’ begon ik, mijn chocolademelk stevig vasthoudend als een wapen, ‘nee.’ Ik draaide me om en staarde naar de spoorstaven. Zou hij de hint begrijpen?
Nee, die begreep hij niet.
‘Hoezo nee? Jij en ik… we gingen toch goed samen.’
Ik proestte een lach en mijn chocolademelk klotste bijna over de rand van mijn bekertje.
‘Damian, dit is geen filmset. Ik zal me niet ineens gaan beseffen dat jij mijn grote liefde bent. Ik ben moe, heb het koud en op dit moment ben ik gewoon een vrouw die haar trein wil halen om spruitjes te eten met haar oma.’
Hij keek me aan, half beledigd, half verbaasd. Alsof ik zojuist had voorgesteld om Kerstmis af te schaffen.
‘Maar… denk je niet dat wij—’ begon hij.
‘Nee.’ Ik pakte mijn tas op, terwijl de trein voor me tot stilstand kwam. ‘En nu moet ik gaan, voordat mijn trein vertrekt en ik écht een reden heb om kerst te haten.’
Met een sierlijke draai (althans, dat beeld ik me in) stapte ik de trein in. De deuren sloten achter me met een bevredigend pfffff. Door het raam zag ik Damian nog steeds verbaasd op het perron staan, alsof hij zich afvroeg waar de sneeuwstorm en mistletoe bleven.
Ik nam nog een slok chocolademelk. Dit was geen Hallmark-film. Dit was míjn leven.
En weet je wat? Ik vond het heerlijk.

Hele fijne feestdagen, iedereen!!

© Bernadette Lugies 2024

Plaatje is gemaakt met AI.

🌟 Levi en Luna en de Gouden Wenssterren – Nieuw kerstverhaal nu online! ✨

Hallo iedereen,

Ik ben ontzettend trots op mijn nieuwste kerstverhaal, Levi en Luna en de Gouden Wenssterren. Het is de eerste keer dat ik een verhaal schrijf met hoofdpersonen die beginnende pubers zijn – en eerlijk gezegd is het al een tijdje geleden dat ik er zelf een was. 😉
Tijdens het schrijven kwamen de ideeën vanzelf in mijn hoofd en het was geweldig om die uit te werken. De reacties van mijn proeflezers, Yenthe, Denver en Noah, hebben het verhaal echt naar een hoger niveau getild. Hun leuke en kritische feedback maakte het hele proces extra speciaal. Dank jullie wel, jullie hebben echt geholpen om dit verhaal te verbeteren!
Het verhaal is nog niet beschikbaar als gedrukt boek (sorry Yenthe!), maar wie weet wat de toekomst brengt. Voor nu kun je het gelukkig lezen op meerdere manieren:

📖 Waar kun je het lezen?
– Kobo: Heb je een Kobo-abonnement? Dan kun je het daar direct lezen.
– PDF: Voor iedereen zonder Kobo is het verhaal ook gratis beschikbaar als pdf. Met een gratis leesapp kun je het op je telefoon, tablet of computer lezen. Ik ben nog aan het kijken naar een opslagmogelijkheid waar je het ook als epub kunt lezen.

Waarom dit verhaal zo speciaal is?
Naast dat ik trots ben op hoe het geworden is, heeft het schrijven ervan me uitgedaagd om een nieuwe doelgroep te verkennen. Het is een verhaal over moed, vriendschap en samenwerken – met een vleugje kerstmagie natuurlijk. De positieve feedback die ik tot nu toe heb gekregen, maakt het allemaal nog specialer.

Wat nu?
Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik had tijdens het schrijven! Laat vooral weten wat je ervan vindt. Dat kan via een reactie hier, op Kobo of op Facebook. Ik hoor graag wat je denkt!

👉 Lees Levi en Luna en de Gouden Wenssterren op Kobo of download het hier!

🎄 Agenda: Aankomende Kerstverhalen! ✨
Benieuwd naar de verhalen die de komende dagen online komen? Hier is de volledige planning:
📅 24 december: Harry Helpt de Kerstman
Harry, de Engelse Bulldog, komt in actie voor de Kerstman in dit vrolijke kortverhaal. 🐾🎅
📅 25 december: Geen Sneeuwvlokken Op Mijn Neus!
Een kort anti-Hallmark kerstverhaal met een onverwachte twist. ❄️✨
📅 26 december: Ongemakkelijk Kerstdiner
Een kortverhaal over een kerstdiner dat niet helemaal verloopt zoals gepland. Soms is “gezellig samen zijn” toch wat ingewikkelder dan gedacht… 🍽️🎄

Zorg dat je niets mist en laat je meevoeren door deze kerstverhalen vol magie, humor, spanning en een vleugje herkenbaarheid! ✍️✨

Heel veel leesplezier🎄✨

🎄Catalina en haar Kerstvriend

Dit kort verhaal is speciaal geschreven voor de lieve, kleine Catalina.

Het was een koude, stille kerstavond. Catalina, een vrolijk en springerig meisje van drie, lag in haar warme bedje. Buiten dwarrelden zachte sneeuwvlokjes naar beneden. Catalina hield van Kerstmis. Ze had samen met mama en papa de kerstboom versierd en er lagen al wat cadeautjes onder. Wat zou de Kerstman haar brengen dit jaar?

Net toen Catalina bijna in slaap viel, hoorde ze ineens een zacht tinkel-tinkel geluid. Ze spitste haar oren. Wat was dat? Het klonk als belletjes, maar niet in huis… het kwam van buiten! Catalina sprong uit bed, trok haar dikke sloffen aan en glipte naar het raam. Ze duwde het gordijn een stukje opzij en keek naar buiten.
En daar, in de sneeuw, stond een rendier! Zijn vacht glinsterde in het maanlicht en kleine belletjes aan zijn halsband tinkelden zachtjes. Maar er was iets vreemds. Het rendier hinkte een beetje en hield één poot omhoog.
‘O nee!’ fluisterde Catalina. ‘Hij heeft pijn!’

Catalina, die dol is op dieren en niets liever doet dan ze aaien en helpen, trok snel haar warme jas aan over haar pyjama en liep zachtjes naar buiten. De sneeuw knarste onder haar sloffen. Toen ze dichterbij kwam, keek het rendier haar met lieve, grote ogen aan. Het leek alsof hij wist dat Catalina hem wilde helpen.
‘Hallo,’ zei Catalina voorzichtig. ‘Doet je pootje pijn?’ Het rendier knikte zachtjes, alsof hij haar begreep. Catalina zakte door haar knieën en aaide voorzichtig over zijn zachte neus. Ze zag dat er een klein takje tussen zijn hoefje zat en dat deed vast zeer!
‘Ik help je,’ zei ze vastberaden. Met haar kleine vingers pakte Catalina het takje voorzichtig vast en trok het eruit. Het rendier hinnikte zachtjes en schudde zijn kop, alsof hij wilde zeggen: ‘Dank je wel!’

Toen gebeurde er iets magisch. Het rendier sprong blij op en begon in een rondje te dansen. Zijn belletjes klingelden vrolijk in de koude nacht. Catalina klapte in haar handjes en begon mee te dansen, zoals ze dat zo graag doet. Ze draaiden rondjes in de sneeuw en Catalina schaterlachte luid.
Toen stopte het rendier plotseling en boog zijn kop. Uit zijn halsband viel een klein glinsterend zakje. Catalina pakte het voorzichtig op en maakte het open. Binnenin zat een gouden belletje.
‘Voor mij?’ vroeg Catalina verbaasd. Het rendier knikte weer. Toen draaide het zich om en liep langzaam weg, richting de sterren. Maar net voordat hij verdween, draaide hij zich nog één keer om en hinnikte. Het klonk bijna als ‘Vrolijk kerstfeest!’

Catalina rende terug naar binnen en kroop snel in bed met de gouden belletje zachtjes tinkelend in haar hand. Ze kon niet wachten om papa en mama morgen alles te vertellen. Deze magische ontmoeting zou ze nooit meer vergeten.
En dat jaar, onder de kerstboom, lagen de mooiste cadeautjes, maar niets was zo speciaal als het gouden belletje van haar nieuwe vriend, het rendier.

© Bernadette Lugies 2024

🎄Een Tweede Kerst

De wind floot om het oude huis en de sneeuw viel in dikke, zachte vlokken die de wereld stil en vredig maakten. Binnen in het huis zat Benjamin de Jager in zijn leunstoel bij het raam, met een kop thee die inmiddels koud was geworden op het tafeltje naast hem. Zijn handen lagen gevouwen in zijn schoot, zijn blik gericht op de tuin die langzaam werd bedekt met een witte laag.
‘Weer een kerst zonder jou,’ mompelde hij tegen de foto van zijn vrouw, die op het tafeltje naast hem stond. Het was een foto van jaren geleden gemaakt op een warme zomerdag. Margaret lachte breed naar de camera, haar handen vol met bloemen. De foto bracht hem altijd een gevoel van troost, maar ook van pijn.
Dit was zijn vierde kerst zonder haar. Sinds haar overlijden waren de feestdagen een lege formaliteit geworden. Zijn zoon, Johan, nodigde hem elk jaar uit voor een kerstdiner, maar Benjamin vond het moeilijk om te accepteren.
Hij voelde zich als een vreemdeling in zijn eigen leven. Het kerstgevoel dat ooit zijn hart had verwarmd, leek onherroepelijk verloren.
De kerstboom bleef in de schuur, de lampjes lagen stof te verzamelen in een kist en de dozen met kerstdecoraties waren sinds haar overlijden niet meer aangeraakt. Kerst was een tijd die vroeger gevuld was met gelach, warme drankjes en samen koken in de keuken. Nu was het een periode van stilte en gemis.
Maar toch voelde dit jaar anders. Benjamin wist niet waarom.
Toen hij die ochtend wakker werd, voelde hij een vreemde onrust in zijn botten. En dit keer was het niet de ouderdom, de artrose of de reuma die hem parten speelde. Het voelde alsof iets of iemand hem zachtjes duwde, alsof een onzichtbare hand hem wilde aansporen om meer te doen dan alleen maar zitten en staren naar de vogels in zijn tuin.
Die ochtend schuifelde hij in zijn pyjama uit bed, zijn ogen bleven rusten op de zoldertrap. Daarboven, in een hoek van de zolder, stonden de dozen met kerstspullen. Margaret had ze elk jaar tevoorschijn gehaald, haar gezicht altijd stralend van enthousiasme.
‘Misschien is het tijd,’ fluisterde Benjamin tegen zichzelf.

De treden kraakten zachtjes onder zijn voeten terwijl hij de smalle trap naar de zolder opging. Het was koud op de bovenste verdieping van het huis. De winterse kou sloop door de kieren van de ramen en een dun laagje stof lag als een deken over de meubels en dozen die al jaren onaangeroerd waren.
Met een zaklamp in zijn hand scheen Benjamin door de ruimte. Hij glimlachte flauwtjes toen hij de oude spullen zag: een wieg die ooit van Johan was geweest en een doos vol boeken waar Margaret niet van had kunnen scheiden. In een donkere hoek, half verborgen onder een laken, stond de kist met kerstversieringen.
De kist was van donker hout en voorzien van metalen hoeken. Het deksel zat niet helemaal recht en een randje van een rode slinger piepte naar buiten. Benjamin liep langzaam naar de kist toe, zijn adem zichtbaar in de koude lucht. Hij knielde neer, pakte het deksel met beide handen vast en tilde het voorzichtig op.
Een zoete, stoffige geur van dennen en kaneel vulde zijn neusgaten, alsof de kerstgeest zelf in de kist zat opgesloten. De bovenste laag was een wirwar van lichtjes, kralen en slingers. Zijn vingers gleden over een oude ster van papier-maché, een creatie die Johan ooit op school had gemaakt.
Daaronder, verscholen tussen een stapel versleten kerstballen, zag hij een met de hand geschilderde notenkraker. Het was een houten poppetje met een rood jasje en een witte baard. De verf was op sommige plekken afgebladderd, maar de charme van het figuurtje was nog intact. Benjamin tilde de notenkraker op en staarde ernaar, terwijl een warme herinnering uit zijn jeugd zich aan hem opdrong.

Hij was acht jaar oud geweest toen zijn vader op een ijskoude winterdag thuiskwam met de notenkraker. Zijn moeder had hem een ereplek gegeven op de vensterbank, tussen de kaarsen en dennentakken. Benjamin herinnerde zich hoe zijn vader hem had laten zien hoe de houten hendel werkte om noten te kraken.
‘Hier, jongen,’ had zijn vader gezegd, terwijl hij een walnoot in de kaken van de pop legde. ‘Je moet krachtig duwen, maar niet te hard. Anders breekt hij.’
Benjamin hoorde bijna het diepe, warme geluid van zijn vaders stem in de stilte van de zolder. Hij glimlachte, maar voelde tegelijkertijd een brok in zijn keel. Het waren zulke kleine herinneringen, maar ze waren zo bijzonder.

Benjamin haalde diep adem, sloot de kist voorzichtig en tilde hem op. De kist voelde zwaarder dan hij zich herinnerde en hij moest zijn evenwicht bewaren terwijl hij de trap afging. Zijn knieën protesteerden zachtjes en hij liet de kist met een zucht op de vloer van de woonkamer zakken.
De kamer leek leeg en koud, zelfs met het vuur dat in de haard brandde. Benjamin keek naar de kist en daarna naar de hoek van de kamer bij het raam. Dat was altijd Margarets leesplek geweest en in de winter was het de plek voor de kerstboom. Hij had geprobeerd die hoek te vermijden sinds ze er niet meer was, maar nu voelde het alsof die plek naar hem riep.
Hij opende de kist en haalde voorzichtig een bundel lampjes tevoorschijn. De kabels zaten in elkaar verstrengeld en hij grinnikte kort.
‘Precies zoals ik het achterliet,’ mompelde hij.
Zijn ogen gingen naar de schuur. Daar stond de kunstkerstboom, al jaren onaangeroerd. Hij twijfelde even, maar voelde datzelfde onzichtbare duwtje dat hem eerder die dag al had bewogen.

De schuur rook nog steeds naar zaagsel en olie. De kartonnen doos waarin de boom zat, was versleten en stoffig, maar Benjamin wist meteen waar hij moest zoeken. Hij tilde de doos op en bracht hem naar binnen, terwijl de koude lucht een spoor van sneeuwvlokken achter hem aan blies.
Hij opende de doos in de woonkamer en haalde de verschillende delen van de stam eruit. Het was een puzzel die hij en Margaret tientallen keren samen hadden gemaakt en hij betrapte zichzelf erop dat hij glimlachte terwijl hij de stam in elkaar zette.
Toen hij begon met het bevestigen van de takken, voelde hij hoe het huis zich langzaam vulde met iets wat hij lang niet meer had gevoeld: warmte. De geur van het stof dat van de takken opsteeg, vermengde zich met het zachte knetteren van het haardvuur.
‘Stille nacht, heilige nacht,’ neuriede hij zachtjes terwijl hij de laatste takken op hun plek zette. Hij stopte abrupt toen hij zich realiseerde wat hij deed.
Benjamin schudde zijn hoofd en glimlachte.

Met de boom in elkaar gezet en de takken netjes uitgespreid, stapte Benjamin achteruit om zijn werk te bekijken. Hij zette zijn handen in zijn zij en liet zijn blik over de boom glijden. Hoewel de takken nog kaal waren, voelde de kamer plotseling minder leeg. Alsof de boom, met al zijn eenvoudige plastic takken, de ruimte vulde met een subtiele warmte die hij lang niet meer had gevoeld.
De hoek van de kamer, die altijd ongemakkelijk leeg leek, had nu een ander karakter. Het leek alsof de boom daar thuishoorde, alsof hij een soort hartslag aan de ruimte gaf. Benjamin wreef met zijn handen over zijn gezicht, een lichte trilling in zijn vingers.
Zijn ogen vielen op de kist met kerstversieringen die open naast zijn stoel stond. De oude, houten doos met zijn versleten metalen hoeken leek nu een schatkist vol herinneringen. Hij bukte langzaam, zijn knieën kraakten en pakte een bundel gekleurde lampjes uit de kist. Het snoer was stoffig en klitte hier en daar in elkaar, maar na een paar minuten voorzichtig ontwarren had hij het recht gekregen.
Benjamin hield de bundel lampjes omhoog en blies het stof eraf. Een zachte wolk steeg op in de schemerige kamer en verdween in het licht van de haard. Hij glimlachte wrang.
Langzaam begon hij de lampjes om de boom te wikkelen. Margaret had dit altijd gedaan. Ze had een oog voor details, wist precies hoe de snoeren langs de takken moesten worden gelegd om het licht gelijkmatig te verdelen. Hij had haar vaak geplaagd om hoe precies ze was, maar nu miste hij die zorgvuldigheid. Zijn handen werkten traag, maar hij deed zijn best, terwijl de herinneringen aan hun kersten samen als een warme deken over hem heen vielen.
‘Ben, je wordt echt te langzaam,’ mompelde hij, half tegen zichzelf, half tegen de stilte.
Toen hij klaar was, stapte hij achteruit en stak de stekker in het stopcontact. De lampjes sprongen aan, hun zachte, warme gloed vulde de kamer. De boom straalde en Benjamin voelde voor het eerst dat de stilte in huis een beetje was gebroken.

Benjamin haalde een kleine, houten ster tevoorschijn. Het was een simpele, haast klunzige ster, met scheve punten en sporen van lijm die waren opgedroogd langs de rand. Zijn glimlach werd breder. Deze ster had zijn zoon Johan ooit in elkaar geknutseld op school, ergens in de jaren zeventig. Hij wist nog hoe Johan trots was geweest, hoe hij had staan glunderen terwijl hij de ster in de boom hing, vastbesloten dat hij precies in het midden hoorde.
‘Sentimentele ouwe man,’ zei Benjamin zacht, terwijl hij de ster in het midden hing. Zijn stem klonk zachter dan hij had bedoeld, maar in de stilte van de kamer leek het bijna alsof iemand luisterde.
Zijn handen vonden een setje gouden en rode kerstballen. Hij legde ze voorzichtig op tafel en haalde een doekje om ze schoon te maken. De lichtjes van de boom reflecteerden in de glanzende oppervlakken en het voelde bijna alsof de ballen zelf nieuw leven kregen. Hij hing ze een voor een in de boom, terwijl zijn ogen af en toe afdwaalden naar de foto van Margaret die op het tafeltje naast zijn stoel stond.

Toen de boom versierd was, richtte Benjamin zijn aandacht op de rest van de kamer. Hij vond een oude slinger van dennenappels en gouden kralen in de kist en drapeerde deze langs de schoorsteenmantel.
Hij pakte de oude notenkraker op, met zijn afgebladderde verf en versleten houten mechanisme en zette hem op de plek waar hij vroeger altijd stond: in de hoek van de schoorsteen, naast een foto van zijn ouders op hun trouwdag. Benjamin keek er even naar en voelde een lichte steek in zijn borst, een mengeling van pijn en troost.
Met elke versiering die hij ophing, voelde hij de kamer warmer en voller worden. Tegen de tijd dat hij klaar was, voelde de ruimte bijna magisch aan. De boom straalde zacht, de slingers glinsterden in het licht van de lampjes en de oude decoraties vulden de kamer met herinneringen.
Benjamin pakte hun eerste kerstbal voorzichtig uit de doos. Het was een simpele paarse bal met witte sneeuwvlokken erop, maar voor hem was het de meest bijzondere decoratie van allemaal. Hij draaide de bal in zijn hand, de glans reflecteerde het warme licht van de kerstboom. Hij herinnerde zich de dag dat ze de bal kochten – een koude, regenachtige middag in december.
Ze hadden toen nauwelijks geld, maar Margaret had erop gestaan dat ze iets speciaals kochten voor hun eerste boom samen. Hij had nog gegrapt dat een oude dennenappel van het bos ook prima was geweest, maar Margaret had gelachen en de bal omhooggehouden.
‘Eén mooie bal,’ had ze gezegd, ‘kan een hele boom bijzonder maken.’
Nu, al die jaren later, hing hij diezelfde bal aan een tak, net onder de piek. Het voelde alsof Margaret hem nog steeds toefluisterde hoe hij de boom moest versieren.
Benjamin liet zich langzaam in zijn stoel zakken, zijn blik op de boom gericht. Voor het eerst in jaren voelde de kamer niet meer leeg. Hij zuchtte diep, zijn handen rustend op de armleuningen van zijn stoel. Het voelde alsof Margaret elk moment de kamer binnen kon lopen, haar schort nog om, met een mok warme chocolademelk in haar handen.
‘Je zou trots op me zijn, Margie,’ zei hij, zijn stem een fluistering in de stille kamer.
‘Ben?’
De stem was zacht, bijna een fluistering, maar hij herkende haar meteen. Zijn adem stokte en hij draaide zich langzaam om.
Daar stond Margaret. Ze droeg haar favoriete groene schort met daaronder haar grijze lange jurk, haar bruine haar was opgestoken zoals ze dat altijd had met kerst. Haar ogen hadden diezelfde twinkel, alsof ze net een grapje wilde maken dat alleen zij begrepen.
‘Margaret,’ fluisterde hij, zijn stem brak van emotie.
Ze glimlachte naar hem en zette een stap dichterbij.
‘Ik dacht dat je me vergeten was,’ zei ze, een plagerige toon in haar stem.
‘Hoe kan ik jou ooit vergeten?’ antwoordde Benjamin, terwijl hij voelde hoe zijn keel dichtkneep. Tranen sprongen in zijn ogen, maar hij veegde ze snel weg, alsof hij bang was dat de illusie zou verdwijnen als hij zich liet gaan.
Margaret pakte zijn handen vast. Haar aanraking was warm en stevig, alsof ze echt bij hem was. Benjamin voelde de wereld om zich heen stiller worden, alsof er alleen nog zij tweeën bestonden.
Benjamin voelde zijn adem trillen terwijl hij naar haar keek. Ze stond daar, precies zoals hij haar zich herinnerde, haar ogen gevuld met dezelfde liefde die hem al die jaren had verwarmd. Haar aanwezigheid vulde de kamer, niet alleen met haar geur van kaneel en dennen, maar met een warmte die hij al jaren niet meer had gevoeld.
‘Hoe… hoe…’ stotterde hij. ‘Hoe kan dit?’
Ze haalde haar schouders op.
‘Kerstmagie,’ zei ze met een glimlach. ‘Ik heb tot middernacht.’
‘Tot middernacht?’ fluisterde hij. Zijn stem kraakte, alsof hij niet helemaal durfde te geloven dat dit echt gebeurde.
Margaret knikte langzaam, haar glimlach zacht en geruststellend.
‘Dat is alles wat ik heb. Maar genoeg om je eraan te herinneren dat je niet hoeft vast te zitten in het verleden. Benjamin, je hebt zoveel liefde om te geven, zoveel leven om nog te leven.’
Hij schudde zijn hoofd, tranen glinsterend in zijn ogen.
‘Maar hoe kan ik verder zonder jou? Jij was mijn alles.’
Margaret liet zijn handen los en liep naar de kerstboom. Haar vingers streelden zachtjes een van de takken, precies zoals ze dat altijd deed bij het versieren.
‘Zie je die bal daar?’ Ze wees naar de rode kerstbal die hij net had opgehangen.
‘Ja,’ zei Benjamin zacht.
‘Die is gevuld met onze eerste herinnering samen,’ zei ze. ‘Maar dat is niet waar het stopt, Ben. Het is een fundament, een begin. Onze liefde leeft voort in alles wat je doet, in elke glimlach die je deelt, in elke kerst die je viert. Je hebt nog zoveel te geven, niet alleen aan onze zoon, maar ook aan jezelf.’
Benjamin liep naar haar toe en stond nu naast haar bij de boom. De lampjes weerkaatsten op zijn gezicht en zijn blik bleef hangen op de bal.
‘Ik weet niet of ik dat kan,’ mompelde hij.
Margaret draaide zich naar hem om en legde haar handen op zijn wangen.
‘Je kunt het wel en je moet het doen. Voor mij, voor ons. Maar vooral voor jezelf.’
Hij voelde een brok in zijn keel die hij niet kon slikken. Hij wilde haar vasthouden, haar nooit meer laten gaan.
‘Margaret… blijf alsjeblieft.’
Ze glimlachte met een tederheid die zijn hart brak.
‘Ik zal altijd bij je zijn, Ben. Niet zoals nu, maar in je hart, in onze herinneringen. En als je verder gaat, als je weer begint te leven, zal je merken dat ik nooit echt weg ben geweest.’

De rest van de avond voelde alsof de tijd zelf even had stilgestaan, alsof de wereld om hen heen was vergeten dat er uren voorbijgingen. Benjamin en Margaret bewogen door de kamer alsof ze nooit waren gestopt met samen kerst vieren. Het voelde zo natuurlijk, zo vertrouwd.
Margaret knielde bij de doos met kerstdecoraties en haalde een oude ster tevoorschijn. Het was een eenvoudige, houten ster, beplakt met gouden glitters die in de loop der jaren doffer waren geworden. Benjamin herkende hem meteen en glimlachte.
‘Johan heeft die gemaakt, toch?’ vroeg hij.
Margaret knikte, terwijl ze de ster voorzichtig vasthield.
‘Hij was zo trots. Hij stond erop dat deze ster bovenaan de boom moest, zelfs toen hij bijna van het trappetje viel om hem op te hangen.’
Benjamin grinnikte bij de herinnering.
‘En jij stond achter hem, klaar om hem op te vangen als hij viel. Hij was altijd al een beetje een avonturier.’
‘Net als jij,’ zei Margaret met een speelse blik.
Benjamin pakte de ster van haar over en hing hem bovenaan de boom. Hij stapte achteruit en keek naar hun werk. De boom straalde nu warmte uit, niet alleen door de lampjes, maar door de herinneringen die eraan hingen.

Ze gingen op de bank zitten, dicht bij elkaar, terwijl Margaret haar vingers langs de rand van de doos liet glijden. Haar ogen vielen op een kleine glazen kerstbal die een zilverachtige gloed had. Ze hield hem omhoog.
‘Herinner je je onze eerste kerst samen?’ vroeg ze.
Benjamin knikte, een zachte glimlach op zijn gezicht.
‘Hoe kan ik die vergeten? De sneeuwstorm sloot ons op in dat kleine appartement. We hadden geen boom, geen cadeaus, alleen een paar kaarsen en een zak marshmallows.’
‘En jij kwam op het briljante idee om marshmallows te roosteren boven die kaarsen,’ zei Margaret lachend.
‘En jij kwam op het briljante idee om kaneel over de marshmallows te strooien,’ voegde Benjamin eraan toe.
Ze lachten samen en voor een moment leek het alsof ze weer jong waren, diezelfde vonk in hun ogen als toen.
Margaret stond op en liep naar de schoorsteenmantel, waar de oude houten notenkraker stond. Ze streek zachtjes met haar vingers over het afgebladderde verfwerk.
‘Weet je nog dat je vader je deze gaf op onze derde kerst samen?’ vroeg ze.
Benjamin liep naar haar toe en knikte.
‘Hij zei dat elk huis een notenkraker nodig had om hem compleet te maken.’
‘Je hebt hem altijd bewaard,’ zei Margaret, haar stem zachter. ‘Omdat hij je aan hem herinnerde.’
Benjamin pakte de notenkraker op en hield hem even in zijn handen. Het gewicht voelde vertrouwd. De herinneringen aan zijn vader en die kerst kwamen scherp en helder naar boven.
‘Nu is het tijd om hem door te geven, Ben,’ zei Margaret, haar blik vol warmte. ‘Johan zal hem op prijs stellen.’
Benjamin slikte en knikte.
‘Je hebt gelijk. Het is tijd.’
‘We missen iets,’ zei Margaret plotseling terwijl ze rondkeek. Haar ogen bleven hangen op de keuken. ‘Appeltaart.’
Benjamin grinnikte.
‘Je bedoelt dat ik appeltaart moet bakken.’
‘Precies,’ zei Margaret met een ondeugende glimlach.
Ze liepen samen naar de keuken, waar Benjamin de ingrediënten verzamelde. Terwijl hij deeg uitrolde, stond Margaret naast hem, haar hand op zijn schouder. Ze begeleidde hem met haar vertrouwde aanwijzingen, precies zoals ze dat vroeger deed.
‘Niet te dun, Ben. Je wilt dat het stevig genoeg is om die appels te dragen,’ zei ze, terwijl ze hem plagerig aankeek.
De geur van kaneel, nootmuskaat en appels vulde al snel het huis en Margaret neuriede zachtjes een kerstliedje terwijl Benjamin de taart in de oven zette.
Toen de appeltaart klaar was, zaten ze samen aan tafel. Margaret sneed een klein stukje voor hem af en legde het op zijn bord. Benjamin nam een hap en sloot zijn ogen.
‘Net zoals jij het altijd maakte,’ zei hij zacht.
Margaret glimlachte en pakte zijn hand.
‘Dat is omdat je het nog steeds kunt, Ben. Je hebt mijn recepten nooit vergeten.’
Ze bleven praten over de jaren die ze samen hadden gedeeld. Ze spraken over de vakanties met Johan, de keren dat ze samen het huis schilderden en zelfs de kleine ruzies over welke lampjes het beste waren voor de boom.

De klok sloeg half twaalf. Margaret keek naar de tijd en zuchtte zacht.
‘De tijd gaat altijd sneller dan je wilt,’ zei ze, terwijl ze haar hand op zijn arm legde.
‘Je hoeft niet te gaan,’ zei Benjamin met een gebroken stem.
‘Ik moet,’ zei Margaret zacht. ‘Maar ik laat je niet achter. Jij weet nu hoe je verder moet, Ben. Versier de boom elk jaar. Maak nieuwe herinneringen met Johan en Anne. Vier kerst zoals we dat altijd deden. Het is wat ik voor jou wil.’
De klok sloeg twaalf. De zachte gloed in de kamer leek intenser te worden en Margaret keek hem aan met een blik die hij nooit zou vergeten. Ze streelde zijn wang voor de laatste keer.
‘Ik hou van je, Benjamin,’ fluisterde ze.
‘Ik hou ook van jou, Margie,’ fluisterde hij terug.
Toen de klok voor de twaalfde keer sloeg, leek Margaret op te lossen in het zachte licht van de kerstboom. De kamer voelde niet meer leeg, maar gevuld met haar aanwezigheid, haar liefde.

Toen Benjamin die ochtend wakker werd in zijn leunstoel, voelde hij zich beter dan hij zich in jaren had gevoeld. Geen pijnlijke rug, geen zware knieën die hem herinnerden aan zijn leeftijd. Hij strekte zich uit en liet zijn blik door de kamer glijden. De kerstboom straalde zachtjes in het ochtendlicht en de versieringen schitterden alsof ze hun eigen leven hadden.
‘Wat een mooie droom,’ mompelde hij tegen zichzelf, terwijl hij overeind kwam en zich uitrekte. Maar toen hij zijn ogen liet vallen op de houten ster die hoog in de boom hing, hield hij zijn adem in.
Die ster… die had hij gisteren samen met Margaret opgehangen. Zijn hand ging naar zijn borst en hij voelde hoe zijn hart sneller begon te kloppen. Was het dan geen droom geweest? Was ze echt bij hem geweest?
De stilte in huis voelde anders, niet meer zo koud en leeg als voorheen. Hij liet zijn hand langs de houten leuning van de stoel glijden terwijl hij opstond. Zijn voeten brachten hem automatisch naar de keuken. De geur van kaneel leek nog in de lucht te hangen, alsof Margaret daar net nog had gestaan.
Hij opende de keukenla en vond een pak bakmix. Hij glimlachte wrang.
‘Als ik mijn belofte wil waarmaken, moet ik ergens beginnen,’ mompelde hij tegen zichzelf. De geur van verse appeltaart hoorde bij kerst, net zoals Margaret dat altijd had gezegd.

Het duurde niet lang voordat de zoete geur van appels en specerijen het huis vulde. Terwijl de taart in de oven stond, zette Benjamin koffie en keek hij uit het raam naar de sneeuw die zachtjes neerdwarrelde. Hij voelde een nieuwe energie in zichzelf, alsof Margarets woorden van de vorige avond hem hadden wakker geschud.
De taart kwam perfect uit de oven. De korst was goudbruin en knapperig, de geur trok als een warme omhelzing door het huis. Benjamin zette de taart op het aanrecht en keek naar de kerstboom die in de woonkamer stond te stralen. Hij zuchtte diep en glimlachte.

voordeur open, de kou sloeg tegen zijn wangen, maar het voelde verfrissend. Met de taart onder zijn arm liep hij langzaam door het dorp. De sneeuw kraakte zachtjes onder zijn voeten en de ramen van de huizen straalden een warme, feestelijke gloed uit.
Bij het huis van Johan stopte hij. Benjamin keek even naar het licht dat uit de ramen scheen en haalde diep adem. Hij klopte stevig op de deur.
De deur ging open en Johan keek verbaasd naar zijn vader.
‘Pa?’ zei hij, zijn stem half verbaasd, half opgelucht.
Benjamin glimlachte en tilde de doos met de appeltaart iets omhoog.
‘Vrolijk kerstfeest, jongen. Mag ik binnenkomen?’
Nog voordat Johan iets kon zeggen, klonk een enthousiast stemmetje vanuit de woonkamer.
‘Opa!’ Anne stormde naar de deur, haar kleine armpjes strekten zich naar hem uit. Benjamin knielde neer en liet haar in zijn armen vallen. Haar lach vulde de koude lucht en hij voelde een warmte die hij al jaren niet meer had gevoeld.
Hij tilde haar op en stapte over de drempel, terwijl Johan de deur achter hen sloot. Het huis was warm en vol leven, met een kerstboom in de hoek en speelgoed verspreid over de vloer. De geur van vers gebakken koekjes hing in de lucht en op de achtergrond speelde zachte kerstmuziek.

Johan haalde borden en vorken tevoorschijn terwijl Benjamin de taart uit de doos haalde en voorzichtig aansneed. Anne zat naast hem aan tafel, haar ogen groot van verwachting. Toen hij haar een stukje gaf, begon ze meteen te eten en gaf ze hem een grote, zoete glimlach.
‘Ooh,’ zei ze vrolijk. ’Dit is oma’s taart.’
Benjamin voelde een steek van emotie in zijn borst, maar hij glimlachte.
De avond vulde zich met gelach en verhalen. Johan vertelde over zijn werk, Anne vertelde vol enthousiasme over haar kerstcadeautjes en hoe het op school ging en Benjamin vertelde verhalen over vroeger.

Later die avond, toen Benjamin naar huis liep, voelde hij zich lichter dan hij zich in jaren had gevoeld. De koude lucht beet in zijn wangen, maar het deerde hem niet. Margaret had gelijk gehad: herinneringen hoefden geen pijn te doen. Ze konden een fundament zijn voor nieuwe momenten, nieuwe liefde, nieuwe vreugde.
Toen hij de sleutel in het slot van zijn voordeur draaide, keek hij nog één keer omhoog naar de hemel. De sterren straalden helder en ergens in zijn hart voelde hij dat Margaret hem vanaf daar aankeek.
Hij stapte naar binnen, de warmte van zijn huis begroette hem en de kerstboom straalde hem tegemoet. Het huis voelde niet meer leeg. Het was gevuld met haar liefde, met hun herinneringen en met de belofte van wat nog zou komen.
Voor het eerst in jaren voelde kerst weer compleet.

© Bernadette Lugies 2024