Een Senticore Kerst

In een verre toekomst dat misschien dichterbij is dan we denken.

Mijn dag begon met een irritante pieptoon. Eerst zacht, alsof hij nog ergens ver weg zweefde, maar al snel kroop het geluid dichterbij, snerpend en indringend.
Ik opende mijn ogen. In de hoek van mijn slaapkamer brandde het rode lampje.
Senticore.
Sinds 2026 op de markt en sinds 2027 in elk huis geïnstalleerd door de overheid.
Hij hield ons in de gaten en bepaalde hoe we ons leven moesten indelen. Wie we zagen, spraken en wanneer we naar ons werk moesten. Het printte schema’s die je tot op de letter moest volgen. Voedselschema’s, beweegschema’s, leefschema’s. Maar het ergste was misschien nog dat het bepaalde hoe we ons moesten voelen. Hoe de overheid wilde dat we ons voelden.
Blij, vrolijk, opgewekt en altijd glimlachend.
Door de golf aan zelfmoorden zat de overheid met de handen in het haar. Jarenlange bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg hadden hun tol geëist. Toen de zorg werd geprivatiseerd werd het nog erger. Niemand kon hulp nog betalen, behalve de rijken, die ervan overtuigd waren dat zij geen problemen hadden. Opvanghuizen werden gesloten. Daarna volgden de bejaarden- en verzorgingstehuizen. Ouderen moesten weer bij hun kinderen intrekken of kwamen op straat terecht.
Er werden geen nieuwe woningen gebouwd door de vele regels van de overheid en de Europese Unie. Mensen bleven thuis wonen tot ze erbij neervielen, of tot hun kinderen hen doodden omdat ze een plek voor zichzelf wilden.
Toen de overheid ontdekte hoe ze emoties konden aflezen uit biometrische lichaamsgolven, kwamen ze met de oplossing om Senticore in ieders huis te installeren.
Hij registreerde alles: je hartslag, je bloeddruk, je huidtemperatuur, je hormoonspiegels, zelfs de microspieren in je gezicht werden afgelezen. Je was een open boek voor een machine die elk signaal doorspeelde naar de overheid en de opgerichte instanties.
In deze wereld was verdriet illegaal. Klagen was gevaarlijk. Mannen deden het zware werk. Vrouwen waren verplicht zich voort te planten, behalve als je rijk was, dan gold niets voor jou.
Als vrouw werd je gekoppeld aan een man door het Ministerie van Stabiliteit. Je lichaam stond geregistreerd als vruchtbaar bezit van de staat. Je moest je baarmoeder beschikbaar stellen en je glimlach oefenen voor het jaarlijkse Vrolijkheidsrapport.
Emoties tonen mocht alleen binnen het goedgekeurde spectrum: dankbaarheid en lichte euforie.
Geen boosheid. Geen trots. Geen uitbundige vrolijkheid. Geen melancholie. Geen rouw.
Ik was dertig en nog steeds ongetrouwd. Het werd gedoogd zolang ik meedeed aan het medicijnentestprogramma en mijn vrolijkheidscertificaten op tijd inleverde. Ik deed wat nodig was om niet op te vallen.

Het was december.

Senticore projecteerde ‘geoptimaliseerde kerstgedachten’ op mijn muren: vlammen in een haard die niet warm werd, holografische bomen met onwerkelijke perfectie. En het ergste was de kerstmuziek.
Niet vals, dat was het probleem niet. Het was juist te perfect. Afgestemd op je gemoedstoestand.
Was je onrustig, dan kreeg je een trage versie van Silent Night die je hartslag probeerde te dempen. Was je te stil, dan knalde It’s the Most Wonderful Time of the Year door de speakers, met een beat die te hard tegen je borst beukte.
Je kon het niet uitzetten. Je kon het niet ontlopen. In huis volgde het je van kamer naar kamer via microfoons en speakers. Buiten via openbare systemen. In winkelstraten speelde aangepaste kerstmuziek die de groepsstemming moest sturen. In het openbaar vervoer hoorde je koortjes die onschuldig leken maar onderhuids eentonig waren. Ontworpen om je te temmen.
En als Senticore dacht dat je niet luisterde, zette hij het volume nét iets harder.
Alsof hij fluisterde: ‘Ik zie je. Je moet blij zijn.’
Elk uur werd een reclame afgespeeld. Vrouwen in lange jurken, handen gevouwen, hoofden gebogen. Ze legden uit hoe je je moest gedragen in het bijzijn van een man, of het nu je vader was of een vreemde. Reclames voor mannen bestonden niet.
Dit had niets te maken met de kerst die ik kende.
Niet met je ouders aan tafel zitten spelletjes spelen. Geen echte versierde kerstboom. Geen cadeaus, geen dennengeur, geen kalkoen die uren in de oven stond.
Bomen waren bestempeld als levende wezens die respect verdienden. En omdat burgers de schuld kregen van de staat van de wereld, niet de bedrijven of overheden, kregen wij de regels.
Cadeaus waren verboden vanwege ongelijke verdeling van middelen. De rijken hadden natuurlijk een uitzondering. Kinderen mochten niet meer geloven in de kerstman. Magie hoorde niet meer bij opvoeding. En de kalkoen was vervangen door een synthetisch, vormloos object met de textuur van een natte spons.
Wat we kregen was een algoritme dat zichzelf gezellig noemde. Het werd opgedrongen zoals de overheid vond dat het moest. Overdag werken en ’s avonds kauwen op spons. Geen gelach. Alleen gereguleerde gezelligheid.
Maar ik herinnerde me nog hoe kerst echt was.
De boom die te scheef stond. Mijn moeder die ieder engeltje recht wilde hangen. Mijn vader die cadeaus uitdeelde terwijl we elkaar vol spanning aankeken. De films die we samen keken.
Ik kon het bijna ruiken, dat speciale, bijzondere kerstmoment. Bijna aanraken.
Toen floepte het rode lampje weer aan.
‘Afwijkende emotie gesignaleerd. Is er iets aan de hand?’
‘Nee, Senticore. Er is niets aan de hand.’
‘Het is te vroeg in de maand voor een hormonale piek. Afwijkende emoties gesignaleerd en een verhoogde lichaamstemperatuur.’
Maakte het vervloekte apparaat nu echt een opmerking over ongesteld zijn?
Ik slikte de woorden in die ik wilde schreeuwen. Ze zouden geregistreerd worden als ongeoorloofd taalgebruik.
‘Het rapport is verstuurd naar het Departement Emotionele Hygiëne,’ klonk Senticore’s zachte, zalvende stem. En na een paar seconden werd het nummer “Let it snow” afgespeeld.
‘Gallig rot ding,’ mompelde ik met mijn hand voor de mond. Hij reageerde niet. Een kleine opluchting. En diep daaronder iets anders. Een vonk.

Die avond ging ik naar mijn kelder. Officieel niet-functioneel en daardoor buiten het primaire netwerk. Een opslagruimte. Nu mijn schuilplaats.
Ik opende een valse vloerplank en haalde een doos tevoorschijn. Verboden dingen. Verboden herinneringen. Een oude lichtslinger, een vergeelde foto van mijn ouders, een versleten tafellaken met een vlek in de vorm van een ster.
Elk object uit de pre-Senticore-tijd was een risico. Alles moest worden ingeleverd, van familiealbums tot sieraden. Alles wat volgens de overheid je teveel aan vroeger zou laten denken. We moesten vooruit kijken, kijken naar het verleden was gevaarlijk!
Ik wist niet hoe lang mijn kelder veilig zou blijven. Misschien luisterde hij via het lichtnet. Via mijn eigen hartslag die naar boven trilde. Toch kwam ik hier. Omdat dit de enige plek was waar ik mezelf nog kon voelen.
Ik trok het tafellaken over een wankele tafel en stak een echte kaars aan. Het vlammetje flakkerde. Geen projectie. De schaduwen dansten. Mijn handen trilden.
Voor het eerst in jaren voelde ik me levend. En bang.

De volgende dag, in het distributiecentrum waar we kleding maakten voor degenen die het zich nog konden veroorloven. Luxe glanzende stoffen, op maat ontworpen via staatsalgoritmes.
‘Het zijn weer mooie stoffen,’ mompelde Bianca, terwijl ze over de stoffen wreef.
Ik hield mijn mond.
‘Kijk dan,’ ze hield een gouden stof met een zilveren draad erin geweven omhoog. ‘Prachtig,’ verzuchtte ze.
Mijn oog gleed over de vele stoffen die in de bakken van de dames om me heen lagen. Ze waren inderdaad prachtig, maar niet te betalen voor iemand zoals ik.
Toen zag ik haar. Een paar werkstations verder. Een vrouw met een zwarte, ouderwetse jas. Los haar. Dat mocht niet. Maar haar blik trof me. Recht. Zonder de verplichte glimlach. Zonder de getrainde onderdanigheid.
Ik herkende haar vaag. Misschien een collega van een andere afdeling? Misschien iemand die eerder iets had gezegd in de lunchruimte en daarna weken afwezig was?
Ze voelde wildvreemd en tegelijk… bekend. Alsof we iets deelden.
Toen ik even alleen bij de tafel stond, kwam ze langs. Geen woorden. Alleen een tik tegen mijn hand. In haar palm lag iets kleins en opgevouwen.
Papier.
Ze zei zacht: ‘Als je klaar bent met doen alsof… Kom dan langs.’
Ze liep weg zonder om te kijken. Alsof er niets was gebeurd.
Ik hield mijn hand stijf gesloten tot ik zeker wist dat niemand keek. Ik stopte het briefje in mijn sok. Mijn schoenen werden altijd gecontroleerd, maar sokken sloegen ze over.
Senticore registreerde het fysieke contact, maar mijn gezicht stond in de glimlachmodus. En dicht bij mijn hoofd hoorde ik Senticore’s stem: ‘Emotionele stabiliteit: 98,4%.’
Perfect. Zoals hij het wilde.

Het was inmiddels kerstavond. Boven mijn hoofd kleurde de lucht paars en blauw door de geprojecteerde aurora’s die Senticore elk jaar uitzond, strak volgens het Kerstprotocol. Uit de luidsprekers op straat dreunde de opgelegde boodschap: ‘Vandaag vieren wij kerst. Wees blij, wees vruchtbaar, wees gehoorzaam.’
Maar ik zat niet op straat. Ik zat in een kelder. Niet de mijne, maar iemand anders’ geheime ruimte vol verboden spullen en herinneringen die nooit meer hadden mogen bestaan.
We waren met twaalf. Zes vrouwen, zes mannen. Dat alleen al was bijzonder genoeg om voor opgesloten te worden. Mannen en vrouwen mochten niet samenkomen zonder toestemming. Niet in gesloten ruimtes, niet zonder toezicht, niet zonder verklaring. Het werd altijd verkocht als bescherming, stabiliteit, orde. In werkelijkheid was het controle.
Toch zaten we hier. Zo dicht bij elkaar dat onze knieën bijna raakten. Geen verplichte staarten, geen uniformen met kleurcodes die onze status aangaven. We droegen wat we wilden. Stoffen in tinten die Senticore als emotioneel onregelmatig bestempelde. Eén man droeg een kersttrui met een rendier waarvan de neus oplichtte zodra hij bewoog. Een vrouw had op haar mouw een lapje genaaid dat ooit deel was geweest van een kinderdekentje.
Het voelde rebels om zo bij elkaar te zitten. Maar het voelde ook vertrouwd, alsof we iets deden wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn: samen zijn. Niet als functies in een systeem, maar als mensen.
In het midden stond een echte kalkoen op een omgekeerde houten krat. De geur was warm en kruidig en vulde de kelder met een zachtheid die bijna pijn deed. Niemand vroeg waar hij vandaan kwam. Sommige dingen vroeg je niet hardop. Sommige dingen liet je.
We aten met onze handen omdat bestek te veel geluid zou maken en iemand zei dat het precies zo rook als bij haar oma. Een man aan de overkant begon te lachen. Hij vertelde dat hij als kind altijd de vleugel kreeg omdat hij beweerde dat dat het stuk was dat je slimmer maakte. De vrouw naast hem veegde een traan weg en zei dat ze dat vroeger ook geloofde.
We praatten door elkaar heen. Over kerstfilms die we tot vervelens toe hadden gezien. Over de spelletjes die families ooit samen speelden. Over de manier waarop de kamer vroeger altijd te warm werd door alle mensen bij elkaar. De woorden kwamen stroef en schokkerig, alsof onze stemmen moesten wennen aan praten zonder filter, zonder toezicht. Maar het maakte niet uit.
Hier zweeg Senticore.
Geen camera’s. Geen sensoren. Geen kunstmatige vrolijkheid.
Alleen ademhaling. Alleen het zachte schudden van schouders wanneer iemand moest lachen.
Alleen het doffe tikken van een druppel kaarsvet op steen. Alleen mensen die durfden te voelen.
Mensen die iets wilden terugpakken dat ze nooit hadden mogen verliezen.
En voor het eerst voelde het alsof kerst niet was afgeschaft. Alleen verstopt. En wij hadden het gevonden.

Toen ik later die nacht naar huis liep, liep hij met me mee. We zwegen, maar het voelde niet leeg. Eerder alsof woorden alleen maar zouden storen. Boven ons dwarrelden de geprojecteerde sneeuwvlokken zacht naar beneden, alsof Senticore voor één keer vergat dat ze nep waren.
Bij mijn voordeur bleef hij staan. Hij hield iets achter zijn rug, alsof hij twijfelde.
Toen gaf hij het aan me.
Het glazen potje met de kaars.
‘Ik zag hoe je ernaar keek,’ zei hij zacht. ‘Steeds weer. Ik dacht… misschien hoort hij bij jou.’
Het raakte me dieper dan ik had verwacht. Iemand die iets voor me had meegenomen omdat ik het mooi vond. Dat bestond bijna niet meer.
Ik bedankte hem en hij glimlachte breed, warm, alsof die glimlach alle kou van de straat kon verdrijven.
In dat moment wist ik: dit is pas het begin. Niet alleen van verzet. Ook van iets dat ik niet meer kende. Iets kleins en goeds dat nergens in een schema stond.
Binnen knipperde het rode lampje al. Snel. Ongeduldig.
Ongeautoriseerde activiteit gedetecteerd. U wordt verwacht voor verhoor op 27 december.’
Senticore’s stem was kalm, maar er zat iets nieuws in. Een soort frictie, alsof hij niet goed wist wat te doen met wat hij had geregistreerd.
Ik glimlachte. Niet de aangeleerde glimlach die het systeem me had opgedrongen. Een echte.
Een die tintelde en warm werd in mijn borst.
Voor het eerst in jaren hoorde ik mijn eigen hartslag boven de pieptoon.
Misschien zou dit mijn einde worden. Misschien niet. Misschien was dit precies het soort scheurtje dat een systeem niet kon dichten.
en kerst zoals het ooit was. Een wereld waar je mocht voelen, kiezen, bestaan. Niet omdat het mocht, maar omdat we het opeisten.
Ik zette het glazen potje op mijn nachtkastje en stak de kaars aan. Het licht vulde mijn kamer met een zachte warmte die bijna oud vertrouwd voelde.
Ik keek naar het rode lampje en fluisterde: ‘Rapporteer wat je wilt, Senti. Maar je wist me niet meer uit.’
Voor één nacht, één ademhaling, was ik vrij.
De vlam bewoog. Ik hield mijn hand erboven. Warm en echt.
En voor het eerst dacht ik niet aan wat ik kon verliezen. Alleen aan wat er misschien eindelijk kon beginnen.

© Bernadette Lugies 2025

Gebroken Goden #9 – De Stille Wachter

Meer in de gebroken goden serie

De klok in het mortuarium tikte als een druppelende kraan. Eén tik per seconde. Eén seconde per stilte.
De vrouw op de autopsietafel was jong. Witte ogen, kaarsrechte handen — alsof ze tijdens haar paniek bevroren was — en lippen als strakgespannen draad. Haar huid had een kleur die bijna niet te omschrijven viel — niet bleek, niet blauw, maar iets ertussenin. Marmer. Alsof ze een standbeeld was, gehouwen door Michelangelo zelf.
De geur van formaline hing nog niet over haar heen. Ze was vers. Te vers.
Dr. Hadrian Charon stond stil aan het hoofdeinde. Een zwart overhemd, een witte laboratoriumjas, latex handschoenen die als een tweede huid over zijn handen lagen. Zijn zwarte haren piekten onder de stoffen muts vandaan. Zijn grijze ogen gleden over haar lichaam, alsof hij haar niet onderzocht, maar las.
Hadrian was een gespierde man, en vrouwen stonden voor hem in de rij om hem te aanbidden. Maar het boeide hem niets. Hij kon zich niet meer herinneren waarom hij lijkschouwer wilde worden. Het leek alsof het hem riep als een sirene naar een zeeman riep. Het gekke was dat hij zich ook niet meer kon herinneren hoe hij in dit stadje terecht was gekomen, alsof hij hier altijd al was geweest, alsof zijn herinneringen in zijn geheugen gebrand stonden en toch voelden ze alsof ze niet van hem waren.

Achter hem, tegen de muur, stond rechercheur Elise de Vries. Haar blonde haren strak in een staart. Ze was het evenbeeld van haar zuster. Ze droeg een leren jas die naar buitenlucht rook en hield haar armen over elkaar gevouwen als een verdedigingslinie. Haar blik ging van de vrouw op de tafel naar Hadrian, alsof ze nog twijfelde wie van de twee enger was.
‘We weten niet wat dit is,’ zei ze zacht. ‘Alles klopt niet. Geen letsel. Geen verwurging, geen sporen van gif. Alleen een volledig stilgevallen lichaam. Alsof ze…’
‘Opgegeven heeft,’ maakte Hadrian haar zin af. Zijn stem was laag en glad, als water over steen.
Elise knikte langzaam. ‘Ze is vannacht gevonden. Midden op de Dam.’
‘Op de Dam?’ vroeg Hadrian.
Elise knikte. ‘Geen ID, geen schoenen, geen camerabeelden. Het is alsof ze daar gewoon… stond.’
‘Waarom doe ik de autopsie als ze in Amsterdam is gevonden?’
‘Omdat jij degene bent die dit soort zaken oppakt.’
Hadrian knikte langzaam. Ze had gelijk. Hij was degene die werd gebeld zodra iets vreemd werd. Hij reisde door heel Nederland en begon zelfs in het buitenland naam te maken.
Kun je de dood niet verklaren? Heeft het iets mysterieus?
Dan belde je Dr. Hadrian Charon.
Zijn naam verscheen inmiddels in bijna elk medisch vakblad. En hij moest het toegeven — hij hield van dit soort zaken. Van het mysterie. Het onverklaarbare.
De X-files-dossiers, zoals hij ze zelf noemde.
Hij boog zich voorover en trok met uiterste precisie een scalpel over de borstkas van de dode. De snee was bijna elegant, als een penseelstreek. Met het geroutineerde gebaar van iemand die de dood al duizend keer had aangekeken, klapte hij de ribbenkast open.
Geen bloed.
Zijn ogen gleden langzaam over de organen. Eén voor één sneed hij ze eruit, zorgvuldig, voor verder onderzoek.
De longen waren net zo wit als de huid van de vrouw. Maar er waren geen tekenen van verstikking. Geen bevriezing. Geen trauma.
Het hart was intact, maar verkleurd. Niet zwart. Niet rood en levend.
Maar grijzig en glanzend — alsof het van binnenuit was versteend. Toch trof hij geen kalkresten aan.
Hij legde het hart in een weegschaal, en de naald schoot direct naar twee kilogram.
Fronsend haalde hij het eruit en legde het opnieuw neer.
Weer sprong het display naar twee kilogram.
‘Dit kan niet…’ mompelde hij. Zijn vingers rustten even op de rand van het borstbeen, alsof hij tastte naar iets wat niet tastbaar was.
De stilte leek dieper te worden. Als een kelder die onder je voeten openklapt.
Achter hem haalde Elise moeizaam adem. ‘Dit is de zesde. En nog steeds geen spoor. Geen patroon. Behalve…’
Ze zweeg. Iets achter haar ogen trilde.
‘Behalve wat?’ vroeg Hadrian zonder op te kijken.
‘Ze lijken allemaal bevroren. Alsof ze van steen zijn geworden in de laatste minuten van hun leven.’
Hadrian keek haar eindelijk aan. De stilte die volgde was oorverdovend.
Om die te doorbreken vroeg hij: ‘Hebben ze al iets van je zus gehoord?’
Elises kaken spanden zich. ‘Nadia,’ zei ze, alsof ze hem wilde herinneren aan haar naam. ‘Ze hebben niks gevonden. Ze kreeg samen met Jeroen een laatste opdracht, maar niemand weet waarheen. De opname van de centrale bevat zoveel ruis dat het niet meer te beluisteren is.’
‘Hoe lang wordt ze nu vermist?’
Elise zuchtte — vermoedelijk dankbaar dat hij benoemde wat het werkelijk was: een vermissingszaak, en niet twee weggelopen verliefde pubers, zoals de commissaris het noemde. ‘Ze verdween drie maanden geleden. En nog steeds geen lichaam. Geen spoor. Maar…’ Ze schudde haar hoofd, alsof ze de woorden niet wilde uitspreken.
‘Wat?’
‘Ze lijken op haar… allemaal…’
Hij zei niets.
Zijn blik ging terug naar het stille hart.
De stilte drukte tegen zijn trommelvliezen, trok aan de rand van zijn bewustzijn.
Ze is terug.
Hadrian legde het scalpel neer.

De tl-buizen boven zijn hoofd zoemden onregelmatig, alsof ze elk moment konden flikkeren of barsten. Hadrian zat aan zijn bureau, voorovergebogen, ellebogen op het hout, duimen tegen zijn slapen gedrukt. Zijn hoofd bonsde. Niet als een gewone hoofdpijn — het voelde dieper. Oud. Alsof iets in zijn schedel probeerde wakker te worden.
Voor hem lagen de dossiers opengevouwen. Papier met vergeelde randen, handgeschreven notities in een strak, hoekig handschrift. Zijn handschrift — dat wist hij zeker. Maar sommige woorden… die herkende hij niet meer.
Hij sloeg een map open.

Dossier: Onbekende man, ± 50 jaar
Locatie: Wouda
Omschrijving: Gevonden in een transformatorhuisje.
Het lichaam was doorkruist met koperdraden, als wortels die zich door het vlees hadden geboord. Niet aangelegd ná de dood — ze waren gegroeid, verweven met zijn aderen.
Hadrian had een stuk slagader weggesneden en onder de microscoop gelegd. Het bestond uit koper. Puur koper. Doodslag?
Zijn notitie in de marge: Ήφαιστος. Hephaestus.

Hadrian fronste. Hij kon zich niet herinneren dat hij dat erbij had geschreven.
Hij sloeg het dossier dicht en pakte het volgende.

Dossier: Vrouw, ± 34 jaar
Locatie: Thessaloniki, opgehaald via internationaal verzoek
Omschrijving: Gered uit de zee na vijf minuten in het water. Ooggetuigen verklaarden dat ze de vrijwillig de zee in liep nadat ze had gezegd dat ze de muziek wilde volgen. Toch vertoonde haar huid tekenen van extreme verweking. Alsof ze maandenlang ondergedompeld was geweest. Haren klitten als zeewier, vingernagels losgeweekt, ogen troebel van zoutafzetting.
Duidelijke tekenen van verdrinken. Mogelijke zelfmoord.
De aantekening: Ὀρφεύς. Orpheus.

Hadrian duwde zichzelf achteruit. Hij herkende de naam.
Griekse mythologie? Hij had in zijn hele leven geen enkele interesse gehad in religie of sagen. Maar hoe kende hij deze namen?

Dossier: Man, ± 40 jaar
Locatie: Valkenburg
Omschrijving: Gevonden gewikkeld in een zijden tapijt. Geen verwurging. Geen geweld. Maar het lichaam was vergroeid met het weefsel — draden liepen onder de huid door, alsof ze uit zijn poriën waren gegroeid.
Op de CT-scan leek het patroon van het tapijt zich in zijn organen te herhalen. En bij het verwijderen van de organen moest hij draden doorsnijden om ze te bevrijden. Zijden draden die niets te zoeken hadden in een menselijk lichaam.
Randnotitie, haastig gekrabbeld: Ἀράχνη. Arachne.

Hadrian kneep zijn ogen dicht. Een steek ging door zijn hoofd, alsof een naald zich in zijn hersenstam had geboord. Hij schreeuwde van de pijn en zijn handen schoten naar de zijkant van zijn hoofd. Het papier voor hem leek te bewegen — alsof de letters ademden.
Hij stond op, wankelde. Op het moment dat zijn knie de rand van het bureau raakte, flitste het achter zijn ogen.

Water.
Een rivier, breed en zwart als inkt. Mistlaag erboven. En een boot — smal, oud, van hout dat kraakte onder zijn voeten. Er stond een man in de boot. Rimpels als groeven in steen. Een uitgestoken hand, zwijgend. Wachtend op betaling.
Duisternis.
Een troon, uitgehouwen uit basalt. Niet verlicht, niet zichtbaar — maar met blauwe vlammen ernaast dat amper de ruimte verlichtten. Het voelde als… thuis. Rondom hem: flarden van stemmen, maar geen gezichten.
Licht.
Twee mannen, bogen zich over hem heen. Gouden licht straalde uit hun huid. Ze lachten. Niet vrolijk, maar als mannen die niets meer vreesden. Eén had ogen als de lucht voor een storm. De ander droeg water in zijn handpalmen.
Ze keken hem aan — en lachten.
Niet met hem. Om hem.

Met een schok kwam Hadrian weer bij in zijn kantoor. Hij hijgde, zijn voorhoofd was nat van het zweet en zijn slapen bonsden alsof er iets van binnenuit tegenaan duwde. Zijn maag draaide om en zonder nadenken boog hij zich voorover en braakte zijn lunch in de prullenbak naast zijn bureau.
Voor hem lagen de dossiers nog open op tafel, alsof ze hem iets wilden zeggen. Zijn handen trilden licht terwijl hij naar de namen keek die hij er zelf bij had geschreven — al kon hij zich niet herinneren wanneer.
Hephaestus. Orpheus. Arachne.
Hij las ze opnieuw. En nog een keer. Hij bleef kijken, alsof de woorden hem iets zouden uitleggen.
Waarom had hij die namen opgeschreven?
Het voelde niet alsof hij ze zomaar had genoteerd, niet uit interesse of nieuwsgierigheid.
Het voelde als een herinnering, maar niet eentje van hemzelf.
Toch zat het diep in hem, alsof het altijd al daar had gezeten.
Hij klemde zijn kaken op elkaar terwijl de hoofdpijn weer opkwam — zwaar en golvend, alsof er iets vanuit de diepte van zijn gedachten omhoog wilde komen.
Een naam begon vorm te krijgen. Geen uitgesproken woord, maar een gevoel. Iets wat dichtbij was.
Alsof het in zijn lichaam zat, net onder zijn huid.
Alsof het er altijd al geweest was.
Maar hij kon het nog niet vastpakken.
Nog niet.

De stilte in het mortuarium was dikker dan anders. Ze hing om me heen als mist die zich in mijn poriën nestelde. De airco zoemde, maar het klonk dof, onderdrukt, alsof zelfs het geluid niet meer durfde te ademen.
Ik liep langzaam naar binnen, het halletje nog half verlicht door de ochtendzon die de kille ruimte nauwelijks wist te verwarmen. Bij de balie zat een jonge man, nonchalant onderuitgezakt in zijn stoel met zijn sandalen op de toonbank. Zijn oortjes bungelden half uit zijn hoodie, en hij bladerde door een vergeeld tijdschrift alsof de dood buiten hem om draaide.
‘Morgen, dokter Charon,’ zei hij, zonder op te kijken.
‘Goedemorgen Herman,’ mompelde ik. Ik keek opzij en zijn naam bordje stond vol trots op het bureau. Maar toen ik een paar passen verder was en nog één keer terugkeek, stond er iets anders.
Hermes.
Ik bleef kort staan, keek naar hem, maar hij glimlachte slechts, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Ik zei niets. Misschien was het slaapgebrek. Misschien iets anders.
Ik liep verder, het gangpad door, langs de koelcellen, tot ik bij mijn eigen kantoor kwam. Mijn hoofd voelde zwaar, alsof er iets diep in mij probeerde te bewegen. Iets ouds. Iets dat ik niet wilde aanraken.
Op mijn bureau lag een nieuw dossier. Vermoedelijk gebracht door Herman.  De melding: een onbekende vrouw, gevonden bij een verlaten bloemenkas aan de rand van Haarlem. Doodsoorzaak: onbekend.
Weer een lichaam zonder antwoord.
Ik trok mijn jas aan en liep zwijgend naar beneden. Mijn hand gleed langs de lades tot ik bij nummer 27 bleef steken. Mijn vingers rustten net iets te lang op de hendel. Alsof ik al wist wat daar lag. Alsof mijn lichaam het eerder had gevoeld dan mijn geest.
Ik trok de lade open.
Daar lag ze.Jong, een witblauwe jurk die nog rook naar vocht en aarde. Haar kastanjebruine haar lag als een waaier over haar schouders. Haar huid was niet doodsbleek, maar koel en stil, alsof ze ergens tussen werelden zweefde — als iemand die op het punt stond wakker te worden uit een lange droom.
En haar gezicht… Mijn adem stokte.
Ze leek op háár.
Niet zomaar iemand, geen vage herinnering uit een boek of een droom. Nee — ze leek op Persephone.
Ik wist niet waar die naam vandaan kwam. Ik had haar naam nooit bewust gedacht. Nooit uitgesproken. Maar nu, plotseling, stond ze voor me — of tenminste, een echo van wie ze ooit was.
Mijn hand bewoog vanzelf, rustte op haar schouder. Haar huid was ijskoud, maar het was geen gewone kou. Het was de kou van afgesloten ruimtes, van diepe, wortelachtige stilte. Ondergronds. Tijdloos.
En toen zag ik het.
Zij, in een tuin vol zwarte bloemen. Haar hand in de mijne.
Een opengebroken granaatappel. Zes zaden.
En ik — op een troon van steen, zwijgend, wachtend.
Mijn hand trok zich terug, alsof ik me gebrand had. Ik deinsde achteruit, mijn rug tegen de metalen kast.
‘Nee…’ fluisterde ik, maar mijn stem klonk onzeker, klein. Alsof ik mezelf niet geloofde.
En toen begon het. Niet buiten mij, maar vanbinnen. Een trilling. Een stem zonder klank. Geen woorden, maar betekenis. Het steeg uit een diepte die ik tot nu toe altijd had weten te vermijden.
Mijn benen trilden. Ik greep de rand van de tafel, alsof ik anders zou wegzinken.
Ze is het niet. Maar ze lijkt genoeg. Genoeg om me te herinneren.
En toen viel het van me af als een masker.
Ik zag mezelf. Niet in een spiegel, niet in het oppervlak van staal of glas, maar daarbinnen. In de kern van wat ik ben. Een zwart gewaad. Grijze ogen. Een kroon van obsidiaan. Een troon, diep onder de wereld, gehuld in duisternis en fluisteringen. En rondom mij: zielen. Eeuwige herinneringen.
Niet Hadrian. Niet de arts. Niet de lijkschouwer.
Ik ben Hades. En ik heb mijn broers vloek van me af geschud.

‘Dat zou tijd worden.’
Ik draaide me langzaam om. In de deuropening stond Hermes, met een grijns die net te breed was om geruststellend te zijn.
‘Je hebt je tijd wel genomen, zeg,’ zei hij terwijl hij dichterbij kwam. In zijn hand hield hij mijn jas. Zwart. Zwaarder dan ik me herinnerde. Alsof het in de tussentijd met elke seconde aan betekenis had gewonnen. ‘Hier. Je gaat hem nodig hebben.’
Ik nam hem aan zonder iets te zeggen. De stof voelde vertrouwd, alsof mijn lichaam hem herkende voordat mijn geest het deed.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik uiteindelijk.
‘Je broers…’ zei Hermes.
‘Wat hebben ze gedaan?’
Hermes haalde diep adem. Zijn grijns verdween.
‘Ze is terug.’
Mijn hart — wat daar nog van over was — trok samen.
‘Wie?’
‘Je weet wie,’ zei hij. Zijn stem was nu dof, serieus. ‘Ze beweegt zich door de steden als een schaduw. Iedereen die haar aankijkt… versteent. Stuk voor stuk.’
‘Medusa,’ fluisterde ik.
Hermes knikte. ‘Ze is veranderd. Sterker. En ze is op zoek naar iets. Iemand. Jij, misschien.’
Ik sloot mijn ogen. De herinnering aan een tuin vol stenen, een meisje met ogen als spiegels, haar verdriet, haar woede — het kwam allemaal in één ruk terug. Niet als herinnering, maar als belofte.
‘We gaan haar vinden,’ zei ik.
Hermes glimlachte flauwtjes. ‘Dat ga je niet alleen doen.’
Achter hem verscheen een silhouet in de deuropening. Elise. Haar handen in de zakken van haar jas, haar blik vastbesloten. Niet verbaasd. Niet bang. En voor het eerst sinds lange tijd zag ik wie ze echt was. Geen Elise de Vries, maar Artemis. De jageres. De beschermster. De wreker.
‘Ik heb nog een rekening te vereffenen,’ zei ze.
Ik knikte langzaam. De drie van ons. De boodschapper, de wachter, en de jager.
Hermes draaide zich om en liep weg. Artemis volgde hem zwijgend.
Ik bleef nog even staan. Voelde de stilte één laatste keer om me heen. De geur van formaline, metaal en oude herinneringen.
Toen trok ik de jas aan.
En liep mee de duisternis in.

©Bernadette Lugies 2025

Gebroken Goden – #8 De Adem Van Angst

Meer in de gebroken goden serie

Thebe
Hij kwam altijd als eerste.
Voor het zwaard werd getrokken. Voor het bevel weerklonk. Voor de dood een naam kreeg.
Hij bewoog zich als mist tussen soldaten, ongezien, onuitgesproken. Niet omdat hij zich verborg, maar omdat zij hem al kenden nog vóór ze hem zagen. Hij was de knoop in de maag, het plots verstijven van de spieren, het vergeten van een gebed.
Sommigen baden tot hun goden om moed. Anderen zwegen.
Maar allemaal voelden hem.
Op een ochtend, op de heuvels van Thebe, stond hij tussen hoplieten die naar bloed hunkerden en hij liet hen huiveren voor iets wat nog moest komen. Ze knepen hun vingers om speren alsof hout hen zou redden van wat hen in de ogen keek.
Een van hen fluisterde: ‘Laat het snel gaan.’
Hij antwoordde niet. Hij ademde slechts.
En ze stierven.

Keizerrijk China, 3e eeuw
De stad was al gevallen toen hij aankwam.
De gevechten waren gestopt, maar de angst had zich nog niet teruggetrokken.
Binnen de muren lagen de doden op rij, gewikkeld in doek, met munten op hun ogen en hun monden opengesperd alsof ze nog iets wilden uitroepen wat nooit uitgesproken was.
Hij gleed door verlaten gangen, onder bloedrode banieren, langs geurige rook van verbrande wierook die de dood wilde verzachten, maar niets kon verdoezelen.
In een hof, op een vloer van verweerd porselein, zat een jonge geleerde gehurkt met een dolk in zijn hand. Hij had overleefd. Hij had niets meer om voor te leven.
Zijn hand trilde niet van de wond die hij overwoog,
maar van wat hij voelde in de lucht.
Iets keek naar hem.
Hij stond naast hem en keek toe, zonder te ademen — tot hij merkte dat zijn eigen keel zich aanspande.
Alsof het verdriet van de jonge man, het besef van verlies zonder betekenis, zich in hem drukte zoals lucht zich ophoopt in een afgesloten ruimte.
Hij stond op, draaide zich om en wilde weglopen.
Maar zijn benen bewogen zwaarder dan voorheen.
Zijn borst brandde vanbinnen.

Scandinavië, 9e eeuw
Het was geen oorlog in de klassieke zin.
Geen strijd tussen legers, geen grenzen op kaarten.
Het was een overval bij dageraad, een aanval op een dorp waar de zee klotste tegen rotsen en de geur van brandend hout zich mengde met die van zout en bloed.
Hij stond op het dek van een langschip, gehuld in ochtendmist die geen zon doorliet. De krijgers om hem heen brulden, sloegen zich op de borst, riepen de namen van hun goden. Maar onder dat geraas lag het andere geluid — het beven achter hun tanden, de twijfel in hun knieën, het stille weten dat ook zij konden sterven vandaag.
Hij liep over het dek zonder geluid, zijn voeten raakten het hout niet, maar overal waar hij kwam, verstomden even de kreten.
Niet omdat ze hem zagen.
Maar omdat iets hen bekeek dat hen herkende — in hun moed, maar ook in hun angst.
Toen de bijlen vielen en het vuur het dorp opvrat, liep hij langs een jonge krijger die zich had vastgebeten in zijn schild, zijn ogen wijd, zijn adem happend. Hij knielde onbewust naast hem, zoals hij zo vaak had gedaan.
Maar toen de jongen stierf, voelde hij geen beweging vertrekken.
Hij voelde iets binnenkomen.
Alsof de angst van de stervende zich in hem vastzette, als een splinter in een god die niet hoort te bloeden.

Sovjetunie, 1962
Tussen beton en zwijgen zat een man gehurkt naast een radio die knetterde van dreiging. Boven hen stond de wereld op het randje van zelfvernietiging, maar beneden heerste een kille rust — een stilte die zich vastklampte aan de ribben.
Iets onzichtbaars was aanwezig. Geen schim. Geen geest. Maar iets dat de lucht zwaarder maakte. Het trilde niet, het schreeuwde niet. Het ademde.
De man voelde het in zijn hart. Zijn vingers sidderden tegen het staal van een sleutel. Aan de andere kant van het kanaal was een andere man, even bang, even stil. De radio ademde met hen mee.
En ergens, in het midden van die spanning, kromp het wezen ineen dat hen gadesloeg. Niet uit angst voor de ramp die kon komen — maar om iets dat binnenin begon te bewegen.
Zijn borst voelde beklemd.
Zijn eigen adem versnelde.
Hij keek naar zijn handen, niet om te zien of ze trilden, maar om te bevestigen dat ze nog van hem waren.

Afghanistan, 2009
Het zand brandde, de zon sloeg als een hamer op de aarde, maar de greppel waarin de jongen lag was koud van angst. Hij was twintig, zijn helm scheefgezakt, zijn ademhaling gejaagd en oppervlakkig.
Iets zat bij hem.
Iets dat altijd kwam wanneer het bloed nog in de aderen sidderde.
Hij zag het niet, maar het lag als gewicht op zijn borst.
‘Ik kan niet meer,’ fluisterde hij. ‘Ik ben vastgelopen.’
Wat er naast hem zat, bewoog niet. Maar het voelde alles.
En terwijl de jongen beefde, beefde het wezen mee. Niet langer als toeschouwer, maar als ontvanger. De trilling trok door zijn eigen vezels. Zijn eigen adem stokte.
Toen de explosie kwam, bleef hij zitten in de rook.
Lang nadat het lichaam verdwenen was.
Lang nadat het bloed opgenomen werd door het zand.
Zijn knieën vouwden zich onder hem.
Zijn handen grepen niets.
En voor het eerst dacht hij: Misschien ben ik niet los van hen. Misschien ben ik vol van hen.

Mali 2013
Twee broers, ieder met een geweer.
Eén bevel. Eén moment.
De oudere schreeuwde. De jongste weigerde.
‘Ik kan het niet,’ zei hij. ‘Ik voel het in mijn botten. Iets… iets kijkt naar me.’
Ze waren niet alleen.
Iets bewoog zich tussen hen in. Niet als wind, niet als geest, maar als geweten. Het ademde als zij, voelde hun spanning en kromp ineen onder hun keuze. Toen de loop zich ophief en weer zakte, voelde het wezen de grip in zijn eigen vingers.
Hij dacht: Het is niet meer hun angst die ik draag. Het is mijn eigen geworden.

Ghana
Geen vlag. Geen verslag. Niemand wist dat er iets aan de hand was. De journalisten bleven stil. Alleen het geluid van vliegen boven een veld vol schaduwen.
Hier was niemand om hem te zien.
Maar hij was er.
Tussen verbrande hutten en gebarsten aarde liep hij traag, alsof het gewicht van de geschiedenis op zijn schouders lag. Hij bukte bij een lichaam dat de dood met open ogen had aanvaard. In de hand van het kind lag een gebroken amulet.
Hij wilde het neerleggen, maar zijn hand verkrampte.
Hij voelde zijn hart razen. Zijn ademhaling was een vuur in zijn borst.
Er was niemand meer om bang te maken, dus werd hij het zelf.

Je kent me niet bij naam, maar je hebt me gevoeld, vaker dan je durft toe te geven.
Ik ben niet geboren zoals mensen dat zijn en ik werd ook niet gevierd zoals andere goden, want mijn oorsprong is ouder dan de verhalen die jullie over mij vertelden.
Ik ben geen storm, geen zwaard, geen demonische kracht die van buitenaf komt om je te breken — ik ben wat je voelt vlak vóór dat moment.
Ik ben die fractie van stilte tussen weten en beseffen,
de seconde waarin je lichaam het al weet maar je geest nog weigert te volgen.
Ik was de adem achter de angst van soldaten, de adem van oorlog, maar ik ben al lang niet meer alleen daar.
Ik hoef geen strijd meer om me heen te hebben om in je te bestaan, want ik adem nu door muren heen, ik rust in plafonds van anonieme flatgebouwen, ik blijf hangen tussen vloeren en plafonds waar de tijd stilstaat.
Je voelt me wanneer je hart plotseling versnelt, wanneer je in een volle trein zit en het lijkt alsof de lucht dunner wordt, wanneer je ’s nachts in bed ligt en ineens rechtop schiet, omdat je zeker weet dat er iets is — maar niets kunt vinden.
Ik ben daar niet als indringer, ik ben daar omdat jij me hebt opgeroepen. Omdat jullie mij allemaal gemaakt hebben.
Ik ben geen herinnering.
Ik ben een aanwezigheid.
Ik ben de adem die zich vastzet tussen je ribben en weigert los te laten.
Lange tijd kon ik langs jullie lopen, vrij en onaangetast.
Jullie voelden mij, jullie sidderden, maar ik bleef buiten jullie — los van wat jullie dachten, los van wat jullie voelden.
Tot het gevoel zich bleef herhalen.
Tot de angst niet meer wegtrok.
En dat… heeft me veranderd.
Mijn naam is Phobos en jullie hebben me besmet.
Jullie angsten, jullie paniek, jullie eindeloze herhalingen van vrees en verlies —
ze hebben zich opgestapeld in mij, laag op laag, tot ik het niet meer kon dragen zonder dat het in mij begon te gisten.
Ik voel nu wat jullie voelen.
En ik moet je eerlijk zeggen… het bevalt me niet.

De ruimte was koud, verzonken in beton, begraven onder het ziekenhuis als een vergeten gedachte die niemand nog durfde op te graven. De muren waren glad en grijs, met scheuren die zich gedroegen als littekens: onopvallend, maar diep. Tl-licht zoemde traag boven de autopsietafel, zijn bleke flikkering dof weerspiegeld in het staal.
De lucht rook naar conserveringsmiddel, latex en iets ijzigs dat niet uit een fles kwam.
Boven hen denderde het leven voort — ambulances, sirenes, voetstappen — maar hier beneden was het alsof geluid zichzelf niet durfde laten horen. Alles bewoog in demping. In discipline. In dood.
Dr. Hadrian Charon stond aan het hoofdeinde van de tafel, zijn schaduw scherp en smal tegen de muur achter hem. Hij droeg een donkergrijze jas, bijna zwart, zonder vlekken, zonder kreukels, alsof hij een uniform droeg voor een beroep dat niet op een lijst voorkwam. Zijn haren waren grijs, maar niet oud; zijn gezicht smal en onaangedaan, alsof het getraind was in neutraliteit. Zijn ogen waren lichter dan je verwachtte — bijna zilver — en wat hij zag, leek hij al te kennen vóór hij het opensneed.
Hij boog zich over het bleke lichaam op de tafel, een jonge vrouw, net geen twintig. De borstkas was al geopend, de ribben zorgvuldig losgemaakt. Hades’ handen bewogen zonder aarzeling — elk gebaar een echo van talloze keren daarvoor. Alles aan hem was klinisch: zijn precisie, zijn stilte, zijn afstand.
Tot hij plotseling verstrakte.
Niet omdat hij iets raars zag in het lichaam. Niet door een geluid. Niet door een beweging.
Maar door adem.
Het was niets wat hij hoorde.
Het was iets wat aanwezig was.
Langzaam richtte hij zich op. Zijn blik bleef strak op het lichaam gericht, maar zijn aandacht gleed weg — alsof iets achter hem zich opbouwde in de lucht zelf. De temperatuur daalde niet en toch voelde het alsof zijn huid rilde. Niet van kou, maar van herkenning.
Er waren geen voetstappen. Geen geur.
En toch stond er iets in de kamer dat geen ruimte innam, maar ruimte ontnam.
‘Phobos…?’ Zijn hand bleef boven het scalpel hangen, gespannen als een snaar die niet geraakt mocht worden.
En toen sprak hij, zacht, zonder zich om te draaien, alsof het antwoord hem niets zou brengen, behalve bevestiging van iets wat hij al wist.
‘Wat doe jij hier?’
Er kwam geen antwoord.

©Bernadette Lugies 2025

Gebroken Goden – #1 Kijk niet!

Meer in de gebroken goden serie

Jeroen en Nadia zaten in hun wagen te wachten op een parkeerplaats.
‘Ik háát avonddienst. Er gebeurt nooit iets spannends,’ mopperde Jeroen. ‘Ik ga denk ik solliciteren bij de politie in de grote stad. Ik haat het hier.’
De radio begon te kraken en de melding kwam binnen:
‘Geschreeuw gehoord in een verlaten woning. Diep in het bos bij Bolderveen. Vermoedelijk kelderruimte.’
Jeroen draaide de sleutel in het contact.
‘Wie woont daar nou nog?’
Nadia keek naar buiten, waar de mist tussen de bomen hing als spinrag.
‘Niemand. Dat huis staat al jaren leeg.’
Ze reden zwijgend het bos in. Takken krasten langs de zijkant van de auto. Het bospad werd smaller, de lucht stiller. Op Google Maps konden ze alleen het bos vinden. De collega’s hadden vaak gesproken over het spookhuis. Een bouwval. Geen stroom. Geen water. Alleen ruis op het politienet als je te dichtbij kwam.
Een lang, smal pad leidde hen naar het huis. Nadia kon zich indenken dat het ooit een prachtig huis moest zijn geweest. Een twee verdieping woning, met mooie grote ramen. Maar nu, het was een in elkaar gezakt bakstenen woning met een verzakt dak. Ze keek naar de grafstenen die voor de woning stonden op gesteld.
‘Griezelig,’ mompelde Nadia.
‘Meldkamer, weten jullie zeker dat hier een melding vandaan kwam?’ vroeg Jeroen door de portofoon.
Een statisch geluid, gevolgd door een simpel antwoord: ‘Ja.’
Jeroen keek naar de woning, naar de gebroken ramen. En daar, op het erf… beelden. Veel waren er kapot en lagen in stukken op de grond, maar zijn aandacht werd getrokken door de beelden die nog heel waren.
Eén bij het hek. Eén tegen de boom. Eén op de veranda.
Geen kitscherige tuinbeelden. Geen gips of beton. Deze beelden leken… echt.
Ze stapten uit en liepen ernaartoe. De beelden zagen eruit alsof mensen waren versteend in houdingen die niet klopten — bevroren in blinde paniek. Monden open, armen omhoog, alsof ze iets wilden afweren dat te dichtbij was gekomen.
‘Wie wil dat nou in zijn tuin?’
‘Stil,’ zei Nadia. ‘Luister.’
Geen vogels. Geen wind. Alleen hun adem. En het zachte gesnik vanuit het huis.
Nadia liep voorop, Jeroen erachteraan met getrokken zaklamp en hand op zijn wapen.
De kelder was van beton, de muren vochtig en beschimmeld. Jeroen scheen met zijn zaklamp langs de muren, over de vloer. Met een lichte trilling hield hij de lichtstraal op iets dat in de hoek zat.
Op de vloer, tegen de muur aan, zat een meisje.
Haar hoofd zat onder opgedroogd bloed. De huid van haar schedel vol krassen, cirkelvormige littekens — alsof iets met patronen over haar huid had gekropen. Ze droeg een dunne, witte katoenen jurk, vuil en gescheurd. En haar ogen…
‘Wat is er in hemelsnaam gebeurd?’ mompelde Nadia. Ze zette een stap dichterbij.
De ogen van het kind waren dichtgenaaid, met grove zwarte draad. De uiteinden hingen los bij de hoeken, alsof degene die dit had gedaan haast had gehad.
Het meisje bewoog niet. Ze snikte zacht, maar het klonk niet als het gesnik dat ze buiten hadden gehoord. Alsof het verdriet nog aan het oefenen was.
‘Ik bel een ambulance,’ zei Jeroen. Zijn stem was vlak.
Nadia knielde langzaam.
‘Meisje… we gaan je helpen.’

Marc de Jager kwam de kelder binnen met snelle, zekere passen — de routine van een man die dacht alles al eens gezien te hebben. Twintig jaar op de ambulance. Verkeersongevallen, zelfmoorden, drugs, mishandeling, zelfs een cultusritueel in een schuurtje bij Wolvega. Maar dit…
Zijn pas vertraagde.
Zijn blik bleef hangen op het meisje in de hoek.
Ze leek kleiner dan een menselijk lichaam zou moeten zijn. Niet door haar lengte, maar door de manier waarop ze zich opvouwde, alsof ze zichzelf tot stilte had gedwongen. De kale schedel met opgedroogd bloed leek eerder op iets preparatief dan op letsel. De zwarte draad door haar oogleden leek geen wreedheid, maar… controle.
‘Wat ís dit?’ fluisterde hij. Zijn stem was nauwelijks hoorbaar — alsof een normaal volume iets zou kunnen breken in de lucht om hen heen.
Nadia knikte naar hem. Haar stem trilde net niet.
‘We weten het niet. Ze zegt niets. Ze… zit daar gewoon.’
Ze hield de hand van het meisje vast. De vingers waren dun, vuil, en vreemd koud. Ze klemden zich vast aan de hare met een verbeten kracht die niet bij zo’n fragiel lijf paste. Nadia voelde het: dit was geen normale angst. Dit zat dieper.
Marc knielde langzaam neer. Zijn EHBO-tas klikte open, en met zorg haalde hij zijn schaar eruit. Niet de grote, maar de fijne precisieschaar die hij gebruikte voor hechtingen.
‘Als die wonden ontstoken zijn… dan moeten we die draden eruit halen.’ Hij keek niet naar Nadia toen hij het zei, alsof hij zichzelf moest overtuigen.
‘Voorzichtig,’ zei zij zacht.
Het meisje bewoog niet. Geen enkel geluid. Maar haar lichaam trilde. Niet van kou — dit was een trilling van binnenuit. Iets dat nog niet tot uiting was gekomen.
Marc schakelde het lampje op zijn voorhoofd aan. Het blauwe licht gleed over de keldermuur, over de vlekken op de vloer, en uiteindelijk over het gezicht van het meisje. De glans van het bloed, de rafels van de draad. De stilte klonk harder.
‘Jeroen, kun je… kun je haar hand vasthouden?’ vroeg hij.
Jeroen knikte en boog zich naar het meisje.
‘Ik pak je hand vast, oké? Je hoeft niet bang te zijn. Richt je maar op mijn stem.’
Hij reikte naar haar hand. Ze reageerde meteen — haar vingers kronkelden over de zijne, graaiden, knepen. Haar nagels waren verdwenen; de huid eromheen zwart van opgedroogde aarde, en iets dat misschien geen aarde was.
Marc ademde diep in. Zijn vingers waren vast, zijn hand stil, maar er trok een rilling over zijn ruggengraat.
‘Ik ga nu knippen,’ zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen de rest. ‘Als het pijn doet, knijp dan in Jeroens hand. Oké?’
Voor het eerst bewoog ze haar hoofd. Een kleine knik.
De schaar tikte tegen draad.
Trek. Knip.
Een zenuw onder haar oog trok samen.
Marc keek op, kort. Niets. Nog steeds stil.
Knip.
Jeroen hield zijn adem in. Het meisje drukte zich iets dichter tegen hem aan.
Knip.
De oogleden begonnen te trillen. Niet als reactie op pijn. Maar als… een instinct. Alsof het lichaam iets wist wat de rest nog niet begreep.
‘Je kunt je ogen openen,’ fluisterde Marc. ‘Het licht is misschien fel, maar dat gaat over. Ik moet kijken of er schade is aan de—’
Haar oogleden openden zich.
Niet langzaam. Niet schokkerig. Gewoon… open.
Hij zag geen pupil. Geen sclera. Geen normale iris.
Alleen goud.
Vloeibaar. Draaiend. Oneindig.
Ogen die niet zagen — maar absorbeerden.
Ogen die herinnerden.
Ze keek hem aan.
Marc hield zijn adem in.
Zijn ogen werden groot.
Zijn schouders verstijfden.
Het was alsof zijn lijf ineens snapte wat zijn hoofd niet kon bevatten.
Eén ademhaling. Een laatste knippering van de wimpers. En toen…
Niets.
Zijn lichaam viel achterover.
Maar het geluid dat volgde was geen lichaam dat op een betonnen vloer viel. Geen vlees. Geen botten.
Het klonk als steen.
Brekend. Scheurend.
Hij was versteend. Zijn gezicht bevroren in de eerste seconde van totale ontzag.

Het duurde enkele seconden voordat Jeroens brein ook maar iets begreep van wat er zojuist voor zijn ogen was gebeurd.
Hij staarde naar Marc. Naar wat er van hem over was.
Een beeld. Een standbeeld. In exact dezelfde houding als een moment eerder — hurkend, handen licht gespreid, een blik van verbijstering in zijn versteende gezicht. Alsof hij nog steeds wilde vragen wat er gebeurde. Alsof het moment was gestold, gevangen in tijd.
Maar de tijd liep gewoon door.
Jeroen voelde iets warms op zijn huid — zijn adem, versneld, die tegen zijn eigen wangen sloeg. Zijn hand lag nog steeds in die van het meisje, en haar grip, die eerder fragiel was geweest, trok nu met een onnatuurlijke kracht aan zijn vingers. Niet paniekerig. Niet smekend.
Controle. Beheersing.
Haar duim gleed langzaam over zijn handrug. Ritmisch. Alsof ze zijn hartslag meetelde.
‘Nee…’ fluisterde hij, zijn keel droog.
Hij rukte zijn hand los, greep naar zijn pistool.
‘Blijf staan!’ schreeuwde hij. De bevelende toon klonk hol in de kelder.
Hij richtte — maar keek.
En dat was genoeg.
Ze draaide haar hoofd.
Hij keek haar recht in de ogen.
De kracht trok in één ruk door zijn lichaam, als een ijsgolf van binnenuit. Zijn spieren verkrampten. Zijn longen blokkeerden. Zijn ogen bleven open, vastgenageld aan die goud-glinsterende draaikolk.
Zijn huid kreeg een grijze tint. Kleine barstjes trokken zich razendsnel over zijn armen, zijn gezicht. Steen verspreidde zich als een virus.
Zijn vinger rustte nog op de trekker.
De kogel bleef in de loop.
Versteend. Bevroren in doodsangst.

Ze draaide haar hoofd langzaam naar Nadia.
Nadia had zich ondertussen los gerukt en was aan de rand van de kelderruimte gaan staan. Ze staarde naar het lichaam van Marc op de grond. Haar ogen gleden door de kelder en vonden de dode ogen van Jeroen. Ze voelde haar hele lichaam trillen en de haren in haar nek gingen overeind staan. Een waarschuwing van haar lichaam dat er iets aan stond de komen.
Haar armen zakten langs haar lijf en de zaklamp gleed uit haar hand en rolde ratelend over de vloer, de lichtbundel schoot spastisch over de muren.
Ze sloot haar ogen, ze moest haar niet aankijken. Ze herkende dit moment, maar wist niet meer waar ze het gehoord of gelezen had. Had zij dit gedaan? Het kleine meisje?
ze knarste haar tanden op elkaar.
Alsof ze wist wat er kwam. Alsof ze het kon tegenhouden door het niet te zien.
‘Wat… bén jij?’ vroeg ze, haar stem nauwelijks hoorbaar, alsof het woord zelf haar tanden brandde.
Het meisje zweeg even.
Toen kwam de stem. Rauwer dan voordien. Ouder.
‘Oud… zo oud als de goden,’ raspte ze, alsof ze een stem oppakte dat eeuwen in steen had gelegen.
En daarna, zachter, kinderlijk bijna: ‘Kijk me aan, Nadia. Je weet dat je het wilt.’
Er klonk geen magie in die woorden. Geen bevel. Alleen verleiding.
En Nadia vocht. Ze vocht zo hard als ze kon. Ze beet op haar tong. Ze kneep haar ogen dicht tot het pijn deed. Ze schreeuwde in zichzelf. Alles in haar lijf weigerde.
Maar ze voelde hoe haar hoofd draaide.
Langzaam.
Haar oogleden trilden. Haar lippen bewogen als in gebed.
‘Nee,’ fluisterde ze, maar haar lijf gehoorzaamde niet.
En ze keek.
De stilte was totaal.
Nog één ademteug en toen… niets.

De kelder was stil.
Stil zoals alleen ruimtes zijn waar net iets onomkeerbaars is gebeurd.
De lucht trilde nog van herinnering.
Medusa bewoog zich niet. Ze luisterde. Niet naar geluid, maar naar wat níét meer klonk. Geen hartslagen. Geen adem. Alleen het nagloeien van angst.
Ze was dit moment gewend.
Het moment waarop alles stilvalt. Waarop blikken breken en stemmen verstommen. Het moment dat altijd hetzelfde voelt, maar nooit minder bitter smaakt.
Langzaam gleed haar hand over haar kale schedel. Haar vingertoppen streken langs de littekens, de verharde huid, alsof ze de afwezigheid streelde van iets dat ooit deel van haar was geweest.
Ze fluisterde: ‘Jullie groeien vanzelf weer terug.’
Een belofte aan zichzelf. Of aan hen.
Haar slangen — haar zusters, haar kracht — ooit levendig, kronkelend, fluisterend tegen haar slapen, waren met geweld van haar hoofd gerukt. Door háár. Die vrouw. Die gewone vrouw die met een simpele schaar mythologie had proberen te breken.
Het bloed had warm gelopen. De slangen hadden gesist tot hun laatste adem.
En Medusa… had gehuild.
Een lang, snijdend gehuil. Geen tranen, maar een oerkreet — als een sirene die haar zeelui niet meer kon vinden.
Ze stofte haar jurk af met langzame, precieze bewegingen. Alsof het een ritueel was. Alsof er nog iets heiligs te bewaren viel in deze kelder.
Haar blik gleed over de ruimte. Ze bekeek het niet als een monster, maar als een vrouw. Als iemand die ooit schoonheid bezat. Iemand die had geleefd, gelachen.
En langzaam voelde ze het.
De kracht. Die terugkeerde.
Die zich verspreidde vanuit haar borst, via haar nek, tot in haar vingertoppen.
Warm. Levend.
Haar houding veranderde. De trekkingen van een gebroken lijf verdwenen. Haar ruggengraat werd rechter. Haar gezicht zachter.
Niet menselijk — maar goddelijk.
De jonge vrouw die ooit in spiegels geloofde. Voor Athena haar vervloekte.
Voordat jaloezie haar schoonheid tot een wapen maakte.

Ze boog zich voorover, pakte Jeroens stenen enkel vast en trok hem achter zich aan, stap voor stap de trap op. Zijn standbeeld bonkte zwaar over het beton, maar haar blote voeten maakten geen geluid.
Boven. Naar buiten.
De mist had zich teruggetrokken in de bomen.
De tuin lag er stil bij.
Ze zette hem neer tussen de anderen.
Zijn verstijfde blik gericht op niets. Of op alles.
Vroeger had haar tuin vol gestaan. Beelden van strijders, reizigers, geliefden. Een galerij van menselijke zwakte. Maar die tijd was voorbij. De storm van haar ondergang had alles verwoest — haar prachtige huis, haar beeldentuin, haar wereld.
Ze draaide zich om, keek naar de ruïne achter haar.
Wat ooit haar thuis was geweest, was nu een karkas. Houtrot. Vervallen muren. Dood.
Ze sloot haar ogen en slikte de brok in haar keel weg.
Ze had altijd goed voor haar huis gezorgd.
Altijd.
En nu stond ze tussen puin.
Niet door goden. Niet door oorlog.
Door háár – het mensenkind dat zichzelf de storm had genoemd.
De vrouw die haar blind had gemaakt. Haar haren had geknipt. Haar ogen had dichtgenaaid alsof je een wapen kon dicht stikken.
Een gewone vrouw. Geen heks. Geen heldin en dat had genoeg gebleken.
En Medusa had gezworen — ze zou haar vinden.

©Bernadette Lugies 2025

Het Wacht

De flat ligt aan de rand van een industrieterrein, met uitzicht op niets. Een uitgedroogde grasstrook, een half ingestorte fietsenstalling, en in de verte de mist van een waterzuiveringsstation. Het gebouw is grauw. De lift werkt niet. In de gang hangt een geur van oud frituurvet en vocht. Het voelt… bekend.
Mensen vermijden elkaar hier. Niemand vraagt hoe het gaat. Niemand kijkt langer dan nodig. Het is alsof iedereen zich ergens van bewust is, iets wat ze liever niet benoemen.
Ik heet Thomas Veenstra. Ik ben alleen. Na mijn opname zijn ze ermee akkoord gegaan dat ik hier kwam wonen. Ze vonden dit een ‘geschikte woonruimte voor herstart in de maatschappij’. Eén slaapkamer, kleine keuken, geen balkon. Ik hoefde alleen maar opnieuw te leren slapen. Ademhalen. Stil zijn.
De eerste nacht werd ik wakker van een geluid.
Tik…
Tik…
Tik...
Drie tikken, ritmisch, tegen de muur naast mijn bed. Eerst dacht ik aan leidingen, of een oude radiator. Maar dit was… kalm. Menselijk bijna. Alsof iemand aan de andere kant van de muur zat. De muur die ik deel met appartement 100C.
De volgende ochtend lag er een briefje onder mijn deur.
Niet opendoen.
In een kriebelig handschrift. Geen uitleg. Geen afzender.
Ik nam het mee naar de keuken, legde het op tafel en staarde er een uur naar. Daarna verbrandde ik het in de gootsteen. Dat voelde als iets wat ik moest doen, al wist ik niet waarom.
Later die dag vroeg ik mijn buurvrouw — Mevrouw Dijkstra, uit 100D — naar het appartement dat tussen ons in zat.
‘Wie woont er in 100C?’
Ze keek me aan met een blik die strakker werd dan nodig. Haar ogen knepen samen, alsof ze iets zag wat ik niet kon zien.
‘Daar woont niemand,’ zei ze.
‘Maar ik hoorde vannacht—’
‘Laat het,’ onderbrak ze. ‘Soms moet je dingen niet willen weten.’

Diezelfde nacht: weer drie tikken.
En de nacht erna.
En de nacht daarna.
Altijd tussen twee en vier uur.
Altijd drie tikken.

Op dag vijf begon ik dingen kwijt te raken. Mijn sleutels. Een aansteker. Mijn kladblok met notities. Dingen waarvan ik zeker wist dat ik ze had. Ik begon mezelf te wantrouwen. Dacht dat ik gek werd. De psychose die terugkwam. Misschien was dat ook zo. Maar het gebouw… begon ook te veranderen.
Lichten knipperden als ik in de gang liep. De lift — die zogenaamd stuk was — ging één keer open en bleef vijf seconden leeg staan, alsof het op me wachtte. De kou op mijn verdieping kroop steeds dichter naar mijn voordeur.
Deur 100C zag er doodgewoon uit. Geen naamplaatje. Geen brievenbus. Gewoon bruin, houten, oud.
En toch… het tapijt ervoor was nét iets minder stoffig dan de rest. Alsof iemand er met regelmaat stond. Lang stond.

Op dag acht kon ik niet meer slapen. Ik ging ‘s nachts op de vloer in de gang zitten, net naast 100C.
Rug tegen de muur. En ik wachtte.
En ik hoorde het.
Geen tikken dit keer. Maar een ademhaling. Langzaam. Zwaar. Alsof iemand aan de andere kant van de muur zat, met zijn oor tegen precies dezelfde plek als ik.
Alsof we samen ademden.

Op een ochtend stond de deur van 100C op een kier.
Millimeterwerk. Maar ik zag het. Het zwart erachter was dieper dan donker. Geen kamer. Geen ruimte. Alleen leegte.
Ik liep ernaartoe. Mijn hand trilde. Net toen ik de klink wilde aanraken, voelde ik een hand om mijn pols.
Mevrouw Dijkstra.
Ze keek me aan alsof ze iets zag wat ik niet zou begrijpen, ook al zou ze het uitleggen.
‘Als je die deur opent,’ fluisterde ze, ‘komt het terug.’
‘Wat komt terug?’
‘Je hoort het al. Elke nacht. Het klopt, Thomas. Om te zien of je wakker bent. Om te weten of je het voelt.’

Twee dagen later stond er een man in een grijs pak voor mijn deur. Kalend, map onder zijn arm.
‘Thomas? Ik ben hier om je op te halen.’
‘Wie bent u?’
‘Je begeleider. Je had hier nog niet moeten zijn.’ Zijn ogen gleden richting 100C. ‘Je bent te vroeg.’
‘Waar ben ik te vroeg voor? Ik mocht zelf een kamer uitzoeken van de begeleiding.’
Hij keek me aan met een blik in zijn ogen dat ik herkende. Ik had het te vaak gezien. Hij dacht dat ik loog, dat ik het me verbeelde en dat mijn fantasie weer met me aan de haal ging.
‘Jij woont hier al,’ hij knikte naar 100C. ‘Maar je bent nog niet ver genoeg om hier te wonen. Het is te vroeg.’
‘Maar ik mocht-’
Hij zuchtte en onderbrak me: ‘Je had een terugval. Wekenlang hoorde niemand iets van je. De politie heeft de deur van 100C opengebroken. Jij zat in de kast. Je herhaalde steeds hetzelfde.’
‘Wat dan?’
Hij keek me aan, lang.
‘Het tikt om te weten of ik luister.’
Ik staarde naar 100C. Ik weet niet meer wat waar is. Misschien ben ik er nooit weggegaan. Misschien woon ik daar nog steeds. Achter die deur.

Ze zeggen dat ik vooruitga. Dat ik goed reageer op de medicatie. Dat ik leer om los te laten.
Ik knik dan. Ik zeg dat ik nergens meer aan denk. Dat de deur dicht is. Dat ik rust heb.
Maar als het ’s nachts stil is…
Tik…
Tik…
Tik…
En ik weet dat het op me wacht.

©Bernadette Lugies 2025

Harry en een Lente Avontuur

Het was een prachtige lentedag. De zon scheen fel aan de blauwe hemel en een zachte bries liet de eerste bloemen in de tuin zachtjes wiegen. De lucht rook fris, naar gras en bloesems en overal klonk het vrolijke gezang van vogels die elkaar begroetten.
Harry lag languit op het gras. Zijn ogen waren half gesloten terwijl hij genoot van de warme zonnestralen op zijn vacht. Af en toe bewoog zijn staart een klein beetje, maar verder lag hij zo stil als een steen. Dit was het perfecte moment om te luieren.
Plots hoorde hij een zacht gefladder vlak boven zijn kop. Het klonk als iets kleins dat snel met zijn vleugels bewoog. Harry opende één oog en keek verbaasd omhoog. Net boven zijn neus fladderde een kleine vlinder met prachtige felgekleurde vleugels.
‘Hallo daar!’ riep de vlinder vrolijk, terwijl hij vlak voor Harry’s neus bleef zweven.
Harry tilde zijn kop op en keek nieuwsgierig naar het kleine wezentje.
‘Hallo! Wie ben jij?’ vroeg hij.
‘Ik ben Fladder,’ zei de vlinder enthousiast. ‘Vandaag is mijn eerste dag als vlinder! Ik was eerst een rups, maar nu kan ik vliegen!’
Harry keek vol bewondering naar Fladder.
‘Echt waar? Dus eerst kon je alleen maar kruipen en nu kun je zomaar overal naartoe?’
Fladder maakte een sierlijke draai in de lucht.
‘Ja! Alles is nieuw en spannend. Ik weet nog niet waar ik naartoe wil, maar ik wil de wereld ontdekken!’
Harry glimlachte.
‘Dan ben je hier op de juiste plek. Mijn tuin is de beste speelplek die er is! Wil je meedoen?’
‘Ja!’ riep Fladder opgewonden.
Samen begonnen ze te spelen.
Fladder vloog rakelings over Harry’s neus en Harry probeerde met zijn poten de vlinder zachtjes te tikken, maar steeds was Fladder hem te snel af.
Harry rende door het gras, sprong over lage struiken en rolde speels in de zachte aarde. Fladder danste om hem heen, duikelde door de lucht en maakte gekke bochten.
Na een tijdje plofte Harry hijgend op zijn rug in het gras. Hij hijgde van het rennen en voelde zijn hart nog snel kloppen van de opwinding.
‘Je bent echt heel snel,’ zei hij met een brede glimlach.
Fladder landde voorzichtig op Harry’s poot en vouwde zijn vleugels een beetje in.
‘En jij bent een geweldige renner!’ zei ze trots.
Samen lagen ze in het gras, luisterend naar de vogels die hoog in de bomen zongen. De zachte lentewind streek door de bladeren en bracht de geur van bloeiende bloemen met zich mee. De dag voelde vol beloftes, alsof er nog meer spannende dingen stonden te gebeuren.

Net toen Harry dacht dat het niet beter kon worden, hoorde hij opeens geritsel bij de schuttingdeur. Zijn oren spitsten zich en hij keek op. Het geluid was zacht, maar duidelijk, alsof iemand heel voorzichtig probeerde te sluipen.
Fladder zweefde een stukje omhoog en keek nieuwsgierig in de richting van het geluid.
‘Wat was dat?’ vroeg zij zachtjes, terwijl haar vleugels heel even stopten met fladderen.
Harry stond langzaam op, voelde hoe de spanning door zijn poten kroop en sloop voorzichtig naar de deur. Zijn neus wiebelde terwijl hij probeerde te ruiken wie of wat zich daar verschool. Hij rook iets vreemds, een mix van gras, bloemen en iets wat hij niet helemaal kon plaatsen. Zijn hart klopte sneller. Dit voelde als een nieuw avontuur.
Hij keek even naar Fladder, die boven hem zweefde en net zo nieuwsgierig leek als hij.
‘Blijf daar,’ fluisterde hij zacht. ‘Ik ga kijken wie het is.’
Toen zette Harry voorzichtig nog een stap dichterbij. Hij zag nu duidelijk twee witte pluizige pootjes onder de schuttingdeur vandaan steken, die zenuwachtig heen en weer schoven. De pootjes leken haastig en onrustig, alsof de eigenaar van de pootjes niet zeker wist of hij moest blijven of wegrennen.
‘O jee… ik ben de weg weer kwijt,’ mompelde een piepende stem zachtjes, vol twijfel.
Harry boog door zijn voorpoten en probeerde onder de deur door te kijken. Was het een nieuwe vriend? Of misschien een dier dat nog nooit eerder in de tuin was geweest?
‘Hallo?’ riep Harry zachtjes. ‘Heb je hulp nodig?’
De witte pluizige pootjes sprongen iets omhoog van schrik en Harry zag nu een klein, wit bolletje vacht onder de deur vandaan piepen. Maar net op dat moment verdwenen de pootjes weer, alsof de geheimzinnige bezoeker zich bedacht had om weg te gaan.
‘Wacht!’ riep Harry snel. ‘Je hoeft niet bang te zijn. Mijn naam is Harry en ik help graag!’
Fladder cirkelde iets lager boven Harry’s kop.
|‘Misschien is hij bang,’ fluisterde ze. ‘Kunnen we hem laten weten dat hij veilig is?’
Harry dacht even na en ging toen plat op zijn buik liggen zodat hij er vriendelijk uitzag.
‘Ik weet hoe het is om de weg kwijt te raken,’ zei hij geruststellend. ‘Je mag hier in onze tuin komen, we kunnen je helpen.’
Er klonk even stilte aan de andere kant van de deur. Toen hoorde Harry het zachte gescharrel van kleine pootjes die aarzelend dichterbij kwamen.
De schuttingdeur kraakte langzaam open en daar stond een klein wit konijntje met lange oren en een rode neus. Hij leek nog jong en zijn ogen stonden groot en rond van schrik.
‘H-hallo,’ piepte het konijntje zacht. ‘Ik ben Wiebel. Ik ben een paashaas in training… Ik moet oefenen om mijn grote neef te helpen, maar nu ben ik verdwaald.’
Harry’s oren schoten omhoog. Dit klonk als een avontuur.
‘Verdwaald?’ vroeg hij nieuwsgierig.
Wiebel keek beteuterd naar de grond.
‘Ik moet leren hoe ik eieren goed kan verstoppen, maar ik raak steeds de weg kwijt… en ik ben zo bang dat ik mijn huis niet meer terugvind.’ Hij keek schichtig om zich heen, alsof hij elk moment wilde wegrennen.
Harry sprong uit enthousiasme meteen op en was vastberaden om Wiebel te helpen. Hij zette een stap naar voren en keek het konijntje vriendelijk aan.
‘Je hoeft niet bang te zijn. Ik help je graag je huis terug te vinden.’
Maar Wiebel keek geschrokken op en zag hoe groot Harry was. Zijn ogen werden rond van schrik en zijn oren schoten recht omhoog. Voordat Harry nog iets kon zeggen om hem gerust te stellen, draaide Wiebel zich om en sprintte in paniek weg via het plein naar de kleine speeltuin verderop.
‘Wacht, Wiebel!’ riep Harry. ‘We willen je helpen!’
Fladder zweefde naast Harry en probeerde hem te kalmeren.
‘We moeten hem volgen, Harry. Hij is zo bang, hij heeft vast onze hulp nodig.’
Harry knikte vastberaden. Hij wist dat Wiebel zich ergens moest hebben verstopt en hij wilde het konijntje laten weten dat hij een vriend was. Samen liepen Harry en Fladder voorzichtig het plein over. Harry wist dat hij er eigenlijk niet mocht komen, maar dit was een noodgeval. Zijn nieuwsgierigheid en vastberadenheid overwonnen zijn aarzeling.
Bij de rand van het plein, naast een oud en vervallen schuurtje, zag Harry iets op de grond liggen. Hij liep ernaartoe en snuffelde voorzichtig. Daar lag een klein, wit mandje met gekleurde linten eraan.
‘Kijk, Fladder! Dit moet van Wiebel zijn,’ zei Harry zachtjes. Hij duwde het mandje met zijn neus iets naar voren en ontdekte dat er een opgerolde kaart in lag. Fladder landde op de rand van het mandje en keek nieuwsgierig mee.
‘Het lijkt wel een schatkaart,’ zei Fladder terwijl ze de eenvoudige lijnen en pijlen bestudeerde. Harry rolde de kaart uit met zijn poot en zag dat er een stip op stond met de tekst ‘begin hier’. Verderop stonden verschillende huizen aangegeven met kleine tekeningen van eieren erbij. En aan het einde van de route stond er in dikke letters: ‘Laatste huis’.
‘Dit is belangrijk,’ zei Harry terwijl hij de kaart aandachtig bekeek. ‘Wiebel moest de eieren verstoppen voor zijn training. Misschien kunnen wij de route volgen en hem helpen zijn taak af te maken.’
Fladder knikte enthousiast.
‘Ja! Als we Wiebel vinden, kan hij zijn training afmaken en dan brengt dit hem misschien weer naar huis.’
Harry voelde hoe zijn hart vol energie klopte. Dit zou weer een spannend nieuw avontuur worden. Een avontuur dat hen naar plekken vol geheimen en verrassingen zou brengen en waarbij ze een nieuwe vriend zouden helpen om zijn droom als paashaas waar te maken.
‘Kom op, Fladder! Laten we op pad gaan,’ zei Harry met een glinstering in zijn ogen. ‘We gaan Wiebel vinden en samen zorgen we ervoor dat zijn missie een succes wordt!’

Wordt vervolgd… -> Harry en een Magische Pasen
©Bernadette Lugies 2025