🎄Catalina en haar Kerstvriend

Dit kort verhaal is speciaal geschreven voor de lieve, kleine Catalina.

Het was een koude, stille kerstavond. Catalina, een vrolijk en springerig meisje van drie, lag in haar warme bedje. Buiten dwarrelden zachte sneeuwvlokjes naar beneden. Catalina hield van Kerstmis. Ze had samen met mama en papa de kerstboom versierd en er lagen al wat cadeautjes onder. Wat zou de Kerstman haar brengen dit jaar?

Net toen Catalina bijna in slaap viel, hoorde ze ineens een zacht tinkel-tinkel geluid. Ze spitste haar oren. Wat was dat? Het klonk als belletjes, maar niet in huis… het kwam van buiten! Catalina sprong uit bed, trok haar dikke sloffen aan en glipte naar het raam. Ze duwde het gordijn een stukje opzij en keek naar buiten.
En daar, in de sneeuw, stond een rendier! Zijn vacht glinsterde in het maanlicht en kleine belletjes aan zijn halsband tinkelden zachtjes. Maar er was iets vreemds. Het rendier hinkte een beetje en hield één poot omhoog.
‘O nee!’ fluisterde Catalina. ‘Hij heeft pijn!’

Catalina, die dol is op dieren en niets liever doet dan ze aaien en helpen, trok snel haar warme jas aan over haar pyjama en liep zachtjes naar buiten. De sneeuw knarste onder haar sloffen. Toen ze dichterbij kwam, keek het rendier haar met lieve, grote ogen aan. Het leek alsof hij wist dat Catalina hem wilde helpen.
‘Hallo,’ zei Catalina voorzichtig. ‘Doet je pootje pijn?’ Het rendier knikte zachtjes, alsof hij haar begreep. Catalina zakte door haar knieën en aaide voorzichtig over zijn zachte neus. Ze zag dat er een klein takje tussen zijn hoefje zat en dat deed vast zeer!
‘Ik help je,’ zei ze vastberaden. Met haar kleine vingers pakte Catalina het takje voorzichtig vast en trok het eruit. Het rendier hinnikte zachtjes en schudde zijn kop, alsof hij wilde zeggen: ‘Dank je wel!’

Toen gebeurde er iets magisch. Het rendier sprong blij op en begon in een rondje te dansen. Zijn belletjes klingelden vrolijk in de koude nacht. Catalina klapte in haar handjes en begon mee te dansen, zoals ze dat zo graag doet. Ze draaiden rondjes in de sneeuw en Catalina schaterlachte luid.
Toen stopte het rendier plotseling en boog zijn kop. Uit zijn halsband viel een klein glinsterend zakje. Catalina pakte het voorzichtig op en maakte het open. Binnenin zat een gouden belletje.
‘Voor mij?’ vroeg Catalina verbaasd. Het rendier knikte weer. Toen draaide het zich om en liep langzaam weg, richting de sterren. Maar net voordat hij verdween, draaide hij zich nog één keer om en hinnikte. Het klonk bijna als ‘Vrolijk kerstfeest!’

Catalina rende terug naar binnen en kroop snel in bed met de gouden belletje zachtjes tinkelend in haar hand. Ze kon niet wachten om papa en mama morgen alles te vertellen. Deze magische ontmoeting zou ze nooit meer vergeten.
En dat jaar, onder de kerstboom, lagen de mooiste cadeautjes, maar niets was zo speciaal als het gouden belletje van haar nieuwe vriend, het rendier.

© Bernadette Lugies 2024