📢 Exclusieve Sneak Peek! 📢

De eerste twee hoofdstukken van mijn nieuwe thriller “De Laatste Kans” zijn nu online te lezen! 🔥

Een onbekende stalker. Een FBI-analist die een oude nachtmerrie herkent. Een ex-agent die haar verleden niet langer kan ontwijken.

🕵️‍♀️💻💥 De jacht op de waarheid begint… maar sommige geheimen hadden beter verborgen kunnen blijven.

Proloog

Utah
Al drie jaar hield ik haar in de gaten, mijn verboden vrucht.
Ze was betoverend in dat bruingele cheerleaderuniform. De  schoolkleuren leken op anderen dof en zwaar, maar op haar huid kwamen ze tot leven, alsof ze speciaal voor haar waren ontworpen. Haar blonde haren,  glanzende lokken die als gouden linten wapperden in de wind, trokken elke keer weer mijn blik. Ze voerde haar bewegingen zo zelfverzekerd uit, elk sprongetje, elke draai, alsof ze een voorstelling gaf die alleen voor mij was bedoeld. Dit was haar training, maar voor mij leek het een intieme dans.

Ik kende haar agenda beter dan wie dan ook. Ze had geen geheimen voor me; ik wist precies waar ze zou zijn en wanneer. Elke dag van de week was als een vast ritueel dat ik kon dromen. Doordeweeks bleef ze tot vier uur op school en op maandag, woensdag en zaterdag werkte ze achter de kassa in een stoffige, oude drogisterij. Ik was er vaak genoeg geweest om haar te zien terwijl ze klanten begroette, haar glimlach vastgelegd in mijn herinnering. Op dinsdag en donderdag trainde ze met haar cheerleaderteam tot vijf uur, waarna ze zich haastig over haar huiswerk boog, het gezicht gefocust en streng. Vrijdagavond was het enige moment dat ze zichzelf even liet gaan, omringd door vriendinnen in het winkelcentrum, een zeldzame glimlach op haar gezicht, alsof ze voor even ontsnapte aan haar zorgvuldig geplande leven.

Zaterdag was ze terug in haar routine, verdiept in boeken en op zondag bracht ze de dag met haar familie door in de kerk, haar hoofd gebogen in devotie. Daarna was het tijd voor de gemeenschap, waar ze activiteiten deed met andere jongeren. Ze was zo dichtbij, maar toch zo onbereikbaar.

Een vuurkern van woede begon te branden diep in mijn buik. Hoe kon ze me zo makkelijk over het hoofd zien? Hoe kon ze niet voelen dat ik haar elke stap met bewondering en verlangen volgde? Elke keer dat ik haar zag, werd dat verlangen ondraaglijker. Ik stelde me voor hoe ze naast me zou zitten, mijn vingers door haar lokken glijdend, haar zachte adem vlakbij, haar geur die mijn zintuigen zou vullen.
Op het moment dat ze naar de kleedkamer liep, greep ik mijn telefoon en zoomde in, mijn ogen fixerend op haar sierlijke silhouet, de vloeiende bewegingen van haar lichaam. Ik maakte een reeks foto’s, elke stap vastgelegd, elk beeld een stukje van haar dat ik kon bewaren. Toen ze uit het zicht verdween, liet ik mijn telefoon zakken en keek naar het scherm, ingespannen, alsof ik door de pixels heen haar warmte kon voelen.

Ik startte het busje, mijn hand rustte even op het stuur terwijl ik naar de foto’s keek, haast geobsedeerd door de illusie van nabijheid die ze me gaven. Terwijl ik langzaam wegreed, borrelde er één gedachte door mijn hoofd, een mantra die mijn hart sneller deed kloppen: wanneer zou ze eindelijk van mij zijn?

Hoofdstuk 1

Selina liep haar kantoor binnen met een grote, gele mok hete koffie in haar handen. De bittere geur van vers gemalen La Luisa-bonen uit Colombia omringde haar. Haar eigen brouwsel, exclusief gemaakt in haar persoonlijke koffiepot in de kantine. Collega’s wisten het inmiddels: die pot was verboden territorium. Niemand mocht eraan komen en Selina had er geen moeite mee gehad om die grens duidelijk te maken. Ze zou ze niet daadwerkelijk pijnigen, maar een klein computervirus naar een privécomputer sturen? Daar had ze geen problemen mee.
Selina werd al sinds jonge leeftijd als bijzonder gezien, niet alleen door haar ongeëvenaarde talent met computers, maar ook vanwege haar opvallende stijl: neon-gekleurde sieraden en nog fellere kleding met uitbundige prints. Waar haar collega’s in grijze of blauwe pakken verschenen, viel Selina op door haar uitgesproken, kleurrijke verschijning. Commentaar bleef niet uit, al was het meestal gedempt, in een poging om haar oren te ontwijken. Maar Selina wist wel beter. Ze was niet alleen uniek; ze was ook de beste technische analist op de afdeling. En dat wisten ze allemaal.

In de deuropening van haar kantoor bleef ze even staan, nam een slok van de hete koffie en sloot haar ogen, genietend van de smaak. De tientallen beeldschermen flikkerden in patronen die achter haar oogleden dansten. Na een moment opende ze haar ogen en liet haar blik over elk scherm glijden, aandachtig en scherp. Elk scherm toonde data van verschillende onderzoeken, waaronder zaken waar de FBI nog niet voor was ingeschakeld. Zodra Selina het gevoel had dat er iets niet klopte, begon ze gegevens te verzamelen, zodat het team goed voorbereid zou zijn als de zaak aan hen werd toegewezen. Het was niet altijd toegestaan en vaak vergaarde ze informatie waar officieel nog niets mee mocht gebeuren. Toch hield ze alles netjes bij in een map. Je wist maar nooit wanneer het van pas zou komen.
Op de drie onderste schermen aan haar linkerzijde stonden de gegevens van vermiste kinderen in Amerika. Van pasgeborenen tot jongvolwassenen van eenentwintig; elke dag leek de lijst langer te worden, een nooit eindigende stroom van verloren gezichten. Selina verzamelde deze gegevens via zelfgebouwde zoekprogramma’s, zodat ze, als de FBI erbij betrokken raakte, het CARD-team (Child Abduction Rapid Deployment) van de broodnodige informatie kon voorzien. Haar team, CASKU (Child Abduction and Serial Killer Unit) in Kansas City, werkte aan de zwaarste en meest gevoelige zaken omtrent kinderen.
De vijf schermen daarboven waren gevuld met informatie over een specifieke zaak die haar aandacht had getrokken. In Hot Spring County, Arkansas, waren in zes weken tijd drie tienerjongens verdwenen. Er was nog geen verband gevonden en de politie had het team niet uitgenodigd, maar haar instinct zei dat er meer aan de hand was. Ze kon het niet verklaren; het was een diepgeworteld onderbuikgevoel dat niet wegging.

Selina zette haar mok neer op het bureau en tikte met haar vlakke hand op een eenhoornspeeltje onder het middelste scherm. Het lichtte op in een paarse gloed en liet een vrolijk, mechanisch deuntje horen. Haar bureau stond vol met kleine Funko Pop-figuren, muziekdoosjes en haar geliefde eenhoorn.
Tussen al het verdriet en de duisternis die ze dagelijks op haar schermen zag, had ze dit soort kleurrijke details nodig om haar eigen wereld in balans te houden. Na jaren in deze functie waren haar emoties deels afgestompt, maar de foto’s, politierapporten en autopsierapporten waren nog steeds een constante herinnering aan hoe duister de wereld kon zijn. Haar felle sieraden en kleurrijke kleding herinnerden haar eraan dat er ook licht was, zelfs in de donkerste dagen.

Terwijl ze naar de schermen staarde, zakte ze onderuit in haar stoel. Haar e-mailbox was verrassend genoeg leeg, maar ze wist dat dit niet lang zo zou blijven. De afgelopen jaren, met de talloze bezuinigingen, werd ze vaak ingezet op andere afdelingen, wat haar werk niet minder stressvol maakte. Ze mocht nu nog maar aan twee zaken tegelijk werken, iets waar ze moeite mee had omdat er zoveel mensen waren die haar hulp konden gebruiken.
Selina typte net een nieuwe zoekopdracht in om geregistreerde zedendelinquenten in Hot Spring County op te sporen toen het scherm rechts van haar plotseling aansprong. Verbaasd keek ze naar het scherm, dat jarenlang op zwart had gestaan. Het duurde enkele seconden voordat ze besefte wat ze zag.
‘Oh… nee,’ mompelde ze, terwijl haar handen gehaast haar telefoon uit haar tas grepen. Ze wilde haar ogen niet van het scherm afhouden, uit angst dat het weer zou verdwijnen. Met haar duim tikte ze het telefoonnummer in dat ze al zo vaak had gebeld.
‘Supervisory special agent Fisher,’ klonk de lage stem aan de andere kant van de lijn.
‘Hij is terug,’ zei ze, haar stem gespannen.
‘Selina?’ Hij klonk verward.
‘Ja, meneer. Hij is terug. De website is weer actief. En… Peter staat erop.’

©Bernadette Lugies – 2025
Uitgelichte afbeelding is met AI gemaakt.